We zijn ondertussen al een week terug in eigen land. Het post-Afrika syndroom slaat in alle hevigheid toe, en het wordt nog in de hand gewerkt door de totale afwezigheid van de zon. Blijkbaar hebben we zodanig veel souvenirs meegebracht dat er geen plaats meer was voor de zon in onze valiezen. Zal ons leren.
De reisvermoeidheid is verteerd en we zijn allemaal al terug aan het werk. Tropische ziekten werden dankzij (of ondanks) de inentingen allemaal ter plaatse achtergelaten. Resten ons nog het bruine kleurtje, de souvenirs, de foto's, de vele herinneringen en de (al dan niet fors aangedikte) verhalen waarmee we vrienden en familie kunnen verbazen.
Het was in elk geval een onvergetelijke ervaring die een onuitwisbare indruk op ons heeft nagelaten. Nooit had ik kunnen bedenken hoe het daar in het dagelijkse leven aan toegaat. Geen boek, geen documentaire, geen getuigenis, geen verhaal kan je op hetgeen je daar ziet en beleeft voorbereiden. Je moet het zelf zien om te geloven hoe het er daar aan toe gaat en op welke manier het dagdagelijkse leven, ver van de toeristische paradijzen, zich afspeelt. De gewone Jan met de pet heeft daar niks. Met wat geluk een dak boven zijn hoofd, de kleren die hij aanheeft, een GSM en 's avonds eten. Geen luxe, geen auto, geen TV, geen koelkast, geen computer, geen ipod, geen ...
Louis en ik zijn aan het titanenwerk, dat het selecteren en sorteren van 10.000 foto's wel is, begonnen en hopen binnen enkele dagen met het resultaat naar buiten te kunnen komen: foto's, posters, kalenders en slideshows op TV en internet; met werkelijk alle grafische toestanden zullen we jullie, wellicht tot een eind in 2011 en misschien tot vervelens toe, rond de oren slaan.
De souvenirs zijn uitgedeeld en hebben een mooi ereplaatsje gekregen in onze huiskamers. Hadden we maar wat meer meegebracht. Thuisgekomen blijken de prijzen die we daar betaalden toh wel belachelijk laag. Nog een les om te onthouden.
Voor de rest: nogmaals 1000 x dank aan diegenen die er voor zorgden dat we zonder zorgen van een mooie en unieke vakantie konden genieten (Lies & André), we beseffen nog altijd niet hoe het zou geweest zijn zonder hen... en om Arnold Schwarzenegger te parafraseren: "We'll be back!!"
Ook een bedankje aan de gastschrijvers en uiteraard ook aan jullie, volgers, lezers en reageerders. We zeggen wel dat we het doen voor ons eigen reisverslag, maar uiteraard wordt ons ego toch wel wat gestreeld door de mooie reacties!
Tot de volgende blog vanuit .....
John
maandag 22 november 2010
zondag 14 november 2010
Terug naar het (blijkbaar) natte België
Na de afscheidsdrink komt onze safari-chauffeur Robert de oprit opgereden. Hij zal ons naar Entebbe brengen.
De meegebrachte etenswaren en dranken waren bijna op en de resten hebben we achtergelaten als compensatie voor ons gratis verblijf bij Andre. Ook de gedoneerde kleren hebben plaats gemaakt voor souvenirs, ananassen en mango's, waardoor onze valiezen nog meer wegen dan op de heenreis.
Edward en Moses laden ze snel en vakkundig in de auto, en dan is er het moment van het eerste afscheid. Grace rijdt niet mee naar de luchthaven en neemt met tranen in de ogen en veel kussen en knuffels afscheid. You must come back quick, zegt ze. De vrouwen pinken ook een traantje weg en iedereen bedankt haar voor de goede zorgen. We hopen haar nog eens terug te zien!
Om 19.30 uur vertrekken we langs de ondertussen reeds vertrouwd aandoende wegen waar de verkeerschaos weer in alle hevigheid is losgebarsten. Het is stilletjes in de bus, iedereen kijkt naar buiten, alsof we het straatbeeld nog eens extra goed willen opnemen in ons geheugen. We herinneren ons de heenrit, al meer dan 14 dagen geleden. Het lijkt allemaal al zo ver weg, maar dat komt ongetwijfeld door de vele dingen die we gezien hebben en de cultuurshock die we ondergingen.
Buiten Kampala vlot het verkeer vrij goed en na een dik uur komt het luchthavengebouw in zicht. Er worden karretjes gehaald en bagage overgeladen en plots staan we aan de ingang; tijd voor afscheid van Edward, Moses en Andre. We beseffen allemaal hoeveel zij tijdens ons verblijf voor ons zijn gaan betekenen en eisen alle drie dat we moeten terugkomen. We zullen zeker nog vaak terugdenken aan hen en de gesprekjes die we hadden.
Aan de ingang moet alles al een eerste keer door de scanner. Bij een valies van Sonja gaat het alarm af en de plaatselijke ontmijner vraagt vriendelijk doch kordaat om even open te maken. Een verdacht pakje wordt opengemaakt, het blijkt de transformator die Andre meegaf naar België voor herstelling. Er is heel wat overredingskracht van Lies nodig om het pakketje aan boord te krijgen.
Het inchecken en afgeven van de bagage verloopt wat minder soepel dan in Brussel maar uiteindelijk zijn we de grote valiezen kwijt. Nog een bezoekje aan de tax-free en de giftshop (T-shirt voor Emma vergeten) schuiven we nog aan voor een drankje.
Na de tweede scan van lijf en leden en alles wat we meedragen kunnen naar de gate. Het vliegtuig heeft een kwartiertje vertraging, maar doorgewinterde globetrotters als we zijn wachten we rustig tot de electronische stem ons meldt dat we mogen boarden.
We wandelen over de tarmac naar de ijzeren vogel die ons om twee over twaalf plaatselijke tijd meeneemt de donkere nacht in. Verwachte aankomst in Brussel: 06.45 uur plaatselijke tijd.
Kranten worden rondgedeeld, ik krijg het Nieuwsblad van 13 november te pakken en we merken dat het in Vlaanderen vooral nat is.
04.00 Belgische tijd. Ondertussen staan de horloges terug op thuistijd. Het is bijzonder rustig in het vliegtuig, op het eentonig gebrom van de vliegtuigmotoren na. Toch kunnen we niet slapen. Daarvoor is de zithouding en de beperkte ruimte te oncomfortabel. We zullen straks thuis wat slaap moeten inhalen. Daarnet schoof Sicilië onder ons voorbij, en nu zien we links de lichtjes van Corsica schitteren in de verte. Landingstijd is voorzien om 05.45 uur, minder dan 2 uur te gaan (of beter te vliegen) dus.
We vliegen op een hoogte van 12.200 meter tegen 831km per uur. De buitentemperatuur bedraagt -63 graden. Afrika ligt al een tijdje achter ons en de binnenverlichting schiet aan, tijd voor een vroeg ontbijt na een bijzonder korte en slechte nachtrust. Help me onthouden om in het vervolg geen nachtvluchten meer te boeken, de terugvlucht van Canada was ook al 's nachts en toen deed ik ook geen oog dicht, wat ons toen een jetlagkater van jewelste opleverde. Gelukkig is het tijdsverschil nu maar 2 uur, dat zal wel meevallen met de jetlag deze keer.
Tijdens het ontbijt passeren we de Alpen, de dorpen zijn goed zichtbaar, het is net een kerstlandschap. Kerst lijkt zover weg door de warme oorden waar we verbleven, maar in de tax-free van Entebbe stonden reeds de kerstbomen te blinken, en dat gaf toch echt wel een onwezenlijk gevoel.
Het ontbijt bestaat uit fruitsap uit Duitsland, yoghurt uit Uganda, boter en confituur uit Kenya. De koffie en de croissant zijn niet identificeerbaar, het is eetbaar. De Belgische grens nadert nu snel. Nog een half uurtje voor de touchdown on Belgian soil. Thuis wenkt voor een lekker dutje.
De kapitein informeert ons dat de afdaling wordt ingezet. Brussel is nat en winderig, er zou dus wat turbulentie kunnen zijn bij de landing. De temperatuur is er 12 graden, minder dan de helft van wat we gewoon zijn dus. De trui ligt klaar.
05.45 uur: zeer zachte landing na een vlekkeloze vlucht. We're back!! Nog op weg naar de controle krijg ik al een sms van pa. Welkom in regenland!
De paspoortcontrole gaat zeer vlot en de bagage komt ook al vlot. Om half zeven is de bagage al in de bus geladen en vertrekken we naar Assenede. Het is zondagmorgen vroeg, praktisch geen verkeer. Het regent...
Het zal wennen worden. Deze keer geen aperitief...
Verstuurd vanaf mijn iPod
zaterdag 13 november 2010
Laatste uren tikken weg
Deze namiddag terug prachtig weer, na een bewolkte voormiddag, welke we benutten om te pakken. De namiddag konden we nog wat luieren, zwemmen en genieten van de zon die zich in België momenteel niet laat zien.
We zitten op het terras met Moses en Edward, Moses vertelt honderduit over zijn bezoek aan België, over frietjes en over de nakende trip naar Dar-Es-Salaam. Met Edward heb ik het over de sociale zekerheid, pensioen en het totale gebrek hieraan in Uganda. Zij zien onze contreien echt als het land van melk en honing.
Hier is er wel school, maar die stelt niet veel voor, teveel leerlingen voor te weinig leraars. Private school is heel duur. En met een diploma op zak vindt je nog geen werk. Je kunt dan een bodaboda huren en bromfietstaxi worden, en dat is niet echt motiverend voor de schoolgaande jeugd: daar sta je dan met je diploma.
Met het avondmaal achter de kiezen genieten we nog even van het uitzicht. De laatste fles champagne wordt ontkurkt, binnen een half uurtje komt de bus voor de luchthaven en dan is het definitief voorbij...
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
We zitten op het terras met Moses en Edward, Moses vertelt honderduit over zijn bezoek aan België, over frietjes en over de nakende trip naar Dar-Es-Salaam. Met Edward heb ik het over de sociale zekerheid, pensioen en het totale gebrek hieraan in Uganda. Zij zien onze contreien echt als het land van melk en honing.
Hier is er wel school, maar die stelt niet veel voor, teveel leerlingen voor te weinig leraars. Private school is heel duur. En met een diploma op zak vindt je nog geen werk. Je kunt dan een bodaboda huren en bromfietstaxi worden, en dat is niet echt motiverend voor de schoolgaande jeugd: daar sta je dan met je diploma.
Met het avondmaal achter de kiezen genieten we nog even van het uitzicht. De laatste fles champagne wordt ontkurkt, binnen een half uurtje komt de bus voor de luchthaven en dan is het definitief voorbij...
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
Zo
Dit wordt de laatste post vanuit Kampala. De valiezen worden momenteel gepakt en alles wordt samengeraapt om de terugkeer naar België aan te vatten.
Het gevoel is een beetje dubbel. Langs de ene kant trekt thuis aan onze mouw, langs de andere kant roept Afrika: 'blijf nog een beetje'. Maar het is mooi geweest, letterlijk EN figuurlijk. Het hoofd en alle mogelijke digitale informatiedragers zitten vol prachtige herinneringen, en de avonturen die we beleefden zullen we (waarschijnlijk tot vervelens toe, maar dat moeten jullie er maar bijnemen) nog dikwijls ophalen. Er resten nog de souvenirs die onze huiskamers vanaf zondag zullen sieren. Home is where the heart is, but it will be a bit in Africa too!!
Het is zeker een unieke belevenis geworden. We hebben Uganda van links naar rechts en van boven naar onder doorkruist en vielen daarbij van de ene verbazing in de andere. Dikwijls zaten we gewoon sprakeloos te kijken naar de omgeving en het gewriemel in de menselijke mierenhoop die Kampala, en bij uitbreiding Uganda bleek te zijn.
We hebben kennis gemaakt met Edward, a real gentleman en Moses, the man who can fix anything. Het was een heeeeeel hartelijk terugzien met Grace die ons verwende door de huishoudelijke taken uit onze handen te namen. Deze drie zorgden ervoor dat we konden genieten, genieten en eh.... genieten van alles.
We moeten natuurlijk ook Lies & André bedanken voor hun ongelimiteerde gastvrijheid en de tijd en moeite die ze hebben genomen om ons te overtuigen om te komen, en om ter plaatse er voor te zorgen dat het enige wat we ons dienden af te vragen was: wanneer is het aperitief en welk aperitief gaan we kiezen...
Oh, er wordt op mij gewacht voor het aperitief. Ik moet gaan nu, misschien tot straks of anders tot in België!
John
Het gevoel is een beetje dubbel. Langs de ene kant trekt thuis aan onze mouw, langs de andere kant roept Afrika: 'blijf nog een beetje'. Maar het is mooi geweest, letterlijk EN figuurlijk. Het hoofd en alle mogelijke digitale informatiedragers zitten vol prachtige herinneringen, en de avonturen die we beleefden zullen we (waarschijnlijk tot vervelens toe, maar dat moeten jullie er maar bijnemen) nog dikwijls ophalen. Er resten nog de souvenirs die onze huiskamers vanaf zondag zullen sieren. Home is where the heart is, but it will be a bit in Africa too!!
Het is zeker een unieke belevenis geworden. We hebben Uganda van links naar rechts en van boven naar onder doorkruist en vielen daarbij van de ene verbazing in de andere. Dikwijls zaten we gewoon sprakeloos te kijken naar de omgeving en het gewriemel in de menselijke mierenhoop die Kampala, en bij uitbreiding Uganda bleek te zijn.
We hebben kennis gemaakt met Edward, a real gentleman en Moses, the man who can fix anything. Het was een heeeeeel hartelijk terugzien met Grace die ons verwende door de huishoudelijke taken uit onze handen te namen. Deze drie zorgden ervoor dat we konden genieten, genieten en eh.... genieten van alles.
We moeten natuurlijk ook Lies & André bedanken voor hun ongelimiteerde gastvrijheid en de tijd en moeite die ze hebben genomen om ons te overtuigen om te komen, en om ter plaatse er voor te zorgen dat het enige wat we ons dienden af te vragen was: wanneer is het aperitief en welk aperitief gaan we kiezen...
Oh, er wordt op mij gewacht voor het aperitief. Ik moet gaan nu, misschien tot straks of anders tot in België!
John
vrijdag 12 november 2010
Vrijdag 12 november - voorlaatste dag ...
Al om 07.15u sluipt mijn echtgenoot stilletjes uit bed... Hij heeft zich voorgenomen : vandaag moet en zàl een foto genomen worden van de Black Kite! Deze toch wel redelijk grote vogel komt hier nl geregeld overvliegen , circelt rond en komt drinken in de plassen op den hof. Vandaag moet dat vastgelegd worden.
Dus vat Louis post op één van de terrassen met statief, fototoestel en telelens.Hij is er helemaal klaar voor! Hij beseft het nog niet maar dit wordt een opdracht die een hele dag in beslag zal nemen ! De Black Kite is er wel hoor maar bevindt zich steeds langs de verkeerde kant van het huis en zweeft met momenten laag over alsof hij de uitdaging aan wil gaan.
Na het ontbijt gaan Josje, Patricia en Sonja voor een laatste keer downtown want we willen toch nog enkele typische spullen van hier. Opnieuw loodst Edward ons behendig door het drukke verkeer en neemt Grace ons mee naar de winkeltjes waar we moeten zijn. Wat zouden we toch doen zonder haar.. Na de koopjes ziet Patricia een mooi typisch Afrikaans kleed mèt stola, het zou een uitstekend kadootje zijn voor ons gastvrouw. Na wat onderhandelen besluiten we de jurk te kopen en hebben alweer pret op voorhand.
Nu nog vlug naar Owino Market want onze Erwin thuis wil kruiden! Spicy kruiden! En spicy zullen ze zijn! We wandelen door de markt, heel dicht bij elkaar, en horen opnieuw overal "buzungu - buzungu" fluisteren, ze zijn het hier duidelijk niet gewoon blanken te zien. We trekken er ons niets van aan en wandelen verder, overal kraampjes met grote zakken bonen van allerlei soort, rijst van nog meer soort, kruiden, etenswaren, het is een totale chaos maar geloof het of niet, we zijn het al een beetje gewoon. Enfin, we vinden een kraam met kruiden dat aan Grace's eisen voldoet en samen met haar kopen we de 6 meest spicy kruiden die ze in huis hebben. Erwin zal blij zijn! We zijn content en vatten de terugweg aan maar zitten alweer vast in het verkeer. We voelen ons schuldig dat die arme Edward door ons toedoen weer door de mierennest moet rijden maar als we hem er over aanspreken zegt hij lachend: 'This is our daily life", hij blijft ook zo rustig, in België krijgen we al zenuwen bij het minste oponthoud, hier is dat allemaal anders. Tijdens het aanschuiven in de file passeert ons plots een vrouw met een grote schaal mango's op haar hoofd. "Didn't you want mango's ?" vraagt Edward - 2 min later hebben we er vanuit de auto 6 gekocht voor een belachelijke lage prijs. Filerijden heeft hier dus ook soms voordelen.
Bij thuiskomst vinden we Lies in badpak op terras bij ons kaartende mannen, we vragen haar vriendelijk doch indringend recht te staan en de ogen te sluiten. We kleden haar helemaal aan met jurk en stola en wat blijkt: het is prachtig !! Enkel de zoom moet wat ingelegd maar dat is hier geen probleem. Lies is heel blij verrast en wij zijn zo mogelijk nog blijer. Kadootjes geven is soms leuker dan er zelf eentje krijgen!
We gaan lunchen in Le Chateau omdat ikzelf het etentje van de huwelijksverjaardag moest missen wegens migraine ( en Louis solidair was met mij en ook thuis is gebleven) en het moet gezegd , het was heerlijk en heel gezellig. Op de terugweg komen we Grace tegen die het kleed van Lies wil laten inkorten bij een naaister. Jos besluit uit te stappen en mee te gaan met haar. Tijdens het wachten nuttigt ze een paar grashoppers en ze laten zich beiden terugbrengen met de bodaboda. De rest van de namiddag moet dringend gerust worden aan het zwembad :-)
Ondertussen rent Louis op en neer, binnen en buiten, van voor naar achter , gewapend met camera, telelens en statief , het is een mooi zicht en wij, dames, lachen in ons vuistje. En de Black Kite ook, ze zijn ondertussen al met zn 2 maar zijn niet van plan zich te laten vastleggen op de gevoelige plaat . Na ùren zwoegen is de foto dan toch een feit ! Geduld is een mooie deugd.
Het is vanavond onze laatste rustige avond, we besluiten dit te vieren met de meegebrachte champagne. We aperitieven op het terras met zicht over de stad en mijmerend over de prachtige 2 weken die we hier beleefd hebben.
Morgen worden hoe dan ook de valiezen gepakt maar niet voor we ons dagelijkse portie vers ananassap verorberd hebben bij het ontbijt!
groetjes
Sonja
Dus vat Louis post op één van de terrassen met statief, fototoestel en telelens.Hij is er helemaal klaar voor! Hij beseft het nog niet maar dit wordt een opdracht die een hele dag in beslag zal nemen ! De Black Kite is er wel hoor maar bevindt zich steeds langs de verkeerde kant van het huis en zweeft met momenten laag over alsof hij de uitdaging aan wil gaan.
Na het ontbijt gaan Josje, Patricia en Sonja voor een laatste keer downtown want we willen toch nog enkele typische spullen van hier. Opnieuw loodst Edward ons behendig door het drukke verkeer en neemt Grace ons mee naar de winkeltjes waar we moeten zijn. Wat zouden we toch doen zonder haar.. Na de koopjes ziet Patricia een mooi typisch Afrikaans kleed mèt stola, het zou een uitstekend kadootje zijn voor ons gastvrouw. Na wat onderhandelen besluiten we de jurk te kopen en hebben alweer pret op voorhand.
Nu nog vlug naar Owino Market want onze Erwin thuis wil kruiden! Spicy kruiden! En spicy zullen ze zijn! We wandelen door de markt, heel dicht bij elkaar, en horen opnieuw overal "buzungu - buzungu" fluisteren, ze zijn het hier duidelijk niet gewoon blanken te zien. We trekken er ons niets van aan en wandelen verder, overal kraampjes met grote zakken bonen van allerlei soort, rijst van nog meer soort, kruiden, etenswaren, het is een totale chaos maar geloof het of niet, we zijn het al een beetje gewoon. Enfin, we vinden een kraam met kruiden dat aan Grace's eisen voldoet en samen met haar kopen we de 6 meest spicy kruiden die ze in huis hebben. Erwin zal blij zijn! We zijn content en vatten de terugweg aan maar zitten alweer vast in het verkeer. We voelen ons schuldig dat die arme Edward door ons toedoen weer door de mierennest moet rijden maar als we hem er over aanspreken zegt hij lachend: 'This is our daily life", hij blijft ook zo rustig, in België krijgen we al zenuwen bij het minste oponthoud, hier is dat allemaal anders. Tijdens het aanschuiven in de file passeert ons plots een vrouw met een grote schaal mango's op haar hoofd. "Didn't you want mango's ?" vraagt Edward - 2 min later hebben we er vanuit de auto 6 gekocht voor een belachelijke lage prijs. Filerijden heeft hier dus ook soms voordelen.
Bij thuiskomst vinden we Lies in badpak op terras bij ons kaartende mannen, we vragen haar vriendelijk doch indringend recht te staan en de ogen te sluiten. We kleden haar helemaal aan met jurk en stola en wat blijkt: het is prachtig !! Enkel de zoom moet wat ingelegd maar dat is hier geen probleem. Lies is heel blij verrast en wij zijn zo mogelijk nog blijer. Kadootjes geven is soms leuker dan er zelf eentje krijgen!
We gaan lunchen in Le Chateau omdat ikzelf het etentje van de huwelijksverjaardag moest missen wegens migraine ( en Louis solidair was met mij en ook thuis is gebleven) en het moet gezegd , het was heerlijk en heel gezellig. Op de terugweg komen we Grace tegen die het kleed van Lies wil laten inkorten bij een naaister. Jos besluit uit te stappen en mee te gaan met haar. Tijdens het wachten nuttigt ze een paar grashoppers en ze laten zich beiden terugbrengen met de bodaboda. De rest van de namiddag moet dringend gerust worden aan het zwembad :-)
Ondertussen rent Louis op en neer, binnen en buiten, van voor naar achter , gewapend met camera, telelens en statief , het is een mooi zicht en wij, dames, lachen in ons vuistje. En de Black Kite ook, ze zijn ondertussen al met zn 2 maar zijn niet van plan zich te laten vastleggen op de gevoelige plaat . Na ùren zwoegen is de foto dan toch een feit ! Geduld is een mooie deugd.
 |
| Black Kite |
Het is vanavond onze laatste rustige avond, we besluiten dit te vieren met de meegebrachte champagne. We aperitieven op het terras met zicht over de stad en mijmerend over de prachtige 2 weken die we hier beleefd hebben.
Morgen worden hoe dan ook de valiezen gepakt maar niet voor we ons dagelijkse portie vers ananassap verorberd hebben bij het ontbijt!
groetjes
Sonja
donderdag 11 november 2010
Shopping !!!
De dagen glijden hier aan een razend tempo voorbij. Het vertrek komt naderbij, maar niemand wil er echt al aan denken. Toch is het onafwendbaar en dus wordt er al eventjes over thuis en de achterblijvers gepraat. Uiteraard komen dan ook de souvenirs ter sprake.
In de voormiddag is het zeer mooi en warm weer, iedereen zoekt het zwembad op en zoekt verpozing in het koele water of de schaduw. Werner komt langs om de voetbaluitrusting die Jos en Ernie meebrachten voor het kindertehuis in ontvangst te nemen. Hij is er eerlijk blij mee en vertelt dat de kinderen er veel plezier van zullen hebben.
Belofte maakt schuld, dus wordt het aperitief aan en zelfs in het zwembad genomen. Heerlijk in deze tijd van het jaar, zeker als we per sms van Sente vernemen dat er een herfststorm woedt in Vlaanderen met veel regen en wind en lage temperaturen. Wij genieten van een temperatuur van 32° en niemand klaagt!!.
's Middags is er spaghetti en daarna vertrekken de toeristen naar National Market samen met Edward en Grace. We vinden er een dertigtal winkeltjes met Afrikaanse kunst: houtsnijwerk, beeldjes, tassen, t-shirts, sandalen, armbandjes, maskers, figuurtjes etc. Het is er vrij rustig maar de dames voelen zich in hun sas en bieden, geholpen door Grace nog flink af op de reeds afgeprijsde artikels. Grace toont zich echt een harde tante, en krijgt tot 30% af van de geafficheerde prijzen.
Josje ziet een kleintje zitten en gaat er meteen op af. De moeder geeft graag toestemming voor een foto.
Nadat de koopwoede is uitgewoekerd rijden we door naar Serena Hotel, wellicht het meest exclusieve hotel van Kampala voor een cappuccino, ons aangeraden door de dames die er als eens langs gingen. In de hotelshop worden nog enkele kleine souvenirs gekocht en daarna naar de bar voor een verfrissing.
Rond 17.00 uur vertrekken we naar huis, een trip van nauwelijks 3 kilometer. Toch doen we er anderhalf uur over. Het verkeer zit weeral eens muurvast en ondanks de veelvuldige aanwezigheid van de Traffic Police kunnen zij er ook niet voor zorgen dat het verkeer vlotter verloopt. Er ziet niets anders op dan aan te schuiven. Edward besluit de shortcut te nemen, maar daar stuiten we ook op veel tegenliggers, het gaat wat vlotter maar daar is ook alles mee gezegd.
Om half zeven geraken we toch thuis. Vanavond houden we het rustig, rustig en nog eens rustig. Het verkeer in en om Kampala heeft er voor gezorgd dat de meesten de berg niet meer af willen. We houden het de rest van de vakantie rustig.
John
In de voormiddag is het zeer mooi en warm weer, iedereen zoekt het zwembad op en zoekt verpozing in het koele water of de schaduw. Werner komt langs om de voetbaluitrusting die Jos en Ernie meebrachten voor het kindertehuis in ontvangst te nemen. Hij is er eerlijk blij mee en vertelt dat de kinderen er veel plezier van zullen hebben.
's Middags is er spaghetti en daarna vertrekken de toeristen naar National Market samen met Edward en Grace. We vinden er een dertigtal winkeltjes met Afrikaanse kunst: houtsnijwerk, beeldjes, tassen, t-shirts, sandalen, armbandjes, maskers, figuurtjes etc. Het is er vrij rustig maar de dames voelen zich in hun sas en bieden, geholpen door Grace nog flink af op de reeds afgeprijsde artikels. Grace toont zich echt een harde tante, en krijgt tot 30% af van de geafficheerde prijzen.
Josje ziet een kleintje zitten en gaat er meteen op af. De moeder geeft graag toestemming voor een foto.
Nadat de koopwoede is uitgewoekerd rijden we door naar Serena Hotel, wellicht het meest exclusieve hotel van Kampala voor een cappuccino, ons aangeraden door de dames die er als eens langs gingen. In de hotelshop worden nog enkele kleine souvenirs gekocht en daarna naar de bar voor een verfrissing.
Rond 17.00 uur vertrekken we naar huis, een trip van nauwelijks 3 kilometer. Toch doen we er anderhalf uur over. Het verkeer zit weeral eens muurvast en ondanks de veelvuldige aanwezigheid van de Traffic Police kunnen zij er ook niet voor zorgen dat het verkeer vlotter verloopt. Er ziet niets anders op dan aan te schuiven. Edward besluit de shortcut te nemen, maar daar stuiten we ook op veel tegenliggers, het gaat wat vlotter maar daar is ook alles mee gezegd.
Om half zeven geraken we toch thuis. Vanavond houden we het rustig, rustig en nog eens rustig. Het verkeer in en om Kampala heeft er voor gezorgd dat de meesten de berg niet meer af willen. We houden het de rest van de vakantie rustig.
John
woensdag 10 november 2010
Op zoek naar de bronnen van de Nijl
Deze morgen werden we aangenaam verrast. Er werd op onze slaapkamerdeur geklopt en toen Patricia opendeed stond er een dienblad met 2 glazen en een fles champagne op de grond, de vrienden waren onze 18e huwelijksverjaardag niet vergeten.
Om 09.30 vertrekken we naar Jinja, de bronnen van de Nijl. Onderweg de ondertussen gebruikelijke taferelen gaande van armetierig tot schrijnend, met alle variaties tussenin.
In Kampala is het verkeer superdruk, we schieten nauwelijks op. De boda boda's slalommen tussen de matatu's en de vrachtwagens. Matatu's zijn taxibusjes die tussen 2 punten op de hoofdwegen pendelen. Er is plaats voor 9 passagiers, maar meestal zit er een dubbel aantal met nog wat extra bagage erbij.
Boda boda's zijn dan weer taxibromfietsen, normaal plaats voor één passagier, hier betekent dit twee tot zelfs drie passagiers, met eventueel nog een kind ertussen of een valies of andere bagage. Een fiets dient hier dan vooral om goederen te transporteren: bananen, matoke, planken (tot 6 meter lang), ijzeren staven van 4 meter, en dan liefst in de breedte op de fiets, zodat de rijstrook compleet ingenomen wordt, je kunt het zo gek niet bedenken!
Buiten de stad is het autostrade, in het Afrikaans is dat een tweevaks asfaltweg dus. Thee- en suikerrietplantages worden afgewisseld met regenwoud en de dorpscentra langs de weg.
De matutu's rijden als halve gekken, de chauffeur huurt deze voort 90.000 shilling (27 EUR) per dag. De winst die zij maken is voor hen, een rit kost tussen de 1.000 à 3.000 shilling naargelang de afstand.
Onderweg zien we dan ook een vrachtwagen die in de gracht is beland na achterop een matatu te zijn gereden. Verder staat een vrachtwagen met afgebroken achterwiel, enkele takken op de weg dienen als gevaarsdriehoek! We passeren een rietsuikerfabriek, een van de grootste van Uganda.
Na een rit van 2 uur arriveren we op onze bestemming. We huren een bootje dat ons naar de bron van de Nijl brengt. Heel spectaculair is het allemaal niet, maar het is een mooie gelegenheid voor een unieke groepsfoto. Het bootje brengt ons verder naar een lodge waar het het middagmaal nemen. Het wachten duurt even, dus ideaal moment om de blog bij te werken.
De rekening bedraagt 112.500 ugs voor ons allen, omgerekend 34 EUR, lang geleden dat we nog konden eten voor 4,25 EUR per persoon.
14.30 de boot wacht om ons terug te brengen. We vertrekken naar Bujagali Falls, meer een stroomversnelling, maar ja, what's in a name. We schieten enkele foto's en drinken een biertje, ondertussen worden we vergast op een optreden van een lokale artiest.
16.00 intussen, tijd voor de rit naar de thuisbasis en om ons klaar te maken voor het diner on 'Le Chateau'.
Het is erg druk op de weg tussen Jinja en Kampala. Dit is de hoofdweg naar Kenya: veel vrachtwagens dus en de hellingen zorgen er voor dat ze maar langzaam naar boven kunnen kruipen. Ze braken zonder uitzondering blauwe en zwarte rook uit en op sommige plaatsen zie je door de blauwzarte mist nauwelijks de tegenliggers. Het inhalen verloopt dan ook moeizaam.
30 kilometer voor Kampala gebeurt het bijna. Een tegemoetkomende vrachtwagen slaat zonder verwittigen rechtsaf. Edward toetert en remt maar kan de vrachtwagen enkel ontwijken door de berm af te duiken. De vrachtwagenchauffeur vervolgt zonder stoppen zijn weg. De achterkomers houden hun hart vast, maar alles is ok. De berm is bevolkt met schoolkinderen in diverse uniformen, maar net op deze plaats liep er niemand. Een paar tientallen meter vroeger of later en er waren slachtoffers gevallen!! Gekken. Geschrokken vervolgen we onze weg.
Het verkeer wordt steeds drukker en de situatie begint meer en meer op een compleet waanzinnige chaos te lijken. Er zijn grote geleerden die stellingen hebben geschreven dat er in de chaos altijd een orde is, maar ik ben er zeker van dat geen van deze poneerders ooit een voet in Kampala heeft gezet op het spitsuur.
Ik begin te vermoeden dat Dante's Inferno hierop geconcipieerd werd. In de opkomende duisternis wacht elke bestuurder zo lang mogelijk om zijn lichten aan te doen, uit de dikke smog doemen voetgangers, fietsers, bromfietsers, bestelwagens, vrachtauto's en bussen op als schimmen op in een nachtspel geregisseerd door de duivel zelf.
Iedereen houdt zich aan dezelfde regel: probeer niets te raken. Voor de rest geldt enkel: anything goes. Een stilgevallen vrachtwagen blokkeert onze rijstrook. Onmiddellijk gebruiken achterliggers de berm links en rechts als derde en vierde rijstrook. De vrachtwagen probeert de starten en braakt hierbij wolken zwartblauwe rook uit die de ganse omgeving aan het zicht onttrekken.
In de stad zelf zit het verkeer muurvast. Edward weet echter een shortcut; dit betekent dus van de hoofdweg af en dwars door de kleinere straten van Kampala naar huis. De staat van deze wegen varieert van slecht tot zeer slecht. Op een bepaald kruispunt zijn de gaten in de wegen zo groot en talrijk dat je er nauwelijks doorgeraakt, zelfs in ene 4x4.
Maar langzaam, zeer langzaam banen de chauffeurs zich een weg naar boven, naar huis. Uiteindelijk komen we rond 19.00 aan, nadat we twee uur deden over de laatste 25 km. Iedereen is danig onder de indruk van dit verkeer.
Na een broodnodige douche vertrekken we naar Le Chateau, the Belgian Restaurant waar we eens echt traditioneel gaan eten.
Tot de volgende!
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
 |
| Champagne vóór het ontbijt!! |
Om 09.30 vertrekken we naar Jinja, de bronnen van de Nijl. Onderweg de ondertussen gebruikelijke taferelen gaande van armetierig tot schrijnend, met alle variaties tussenin.
In Kampala is het verkeer superdruk, we schieten nauwelijks op. De boda boda's slalommen tussen de matatu's en de vrachtwagens. Matatu's zijn taxibusjes die tussen 2 punten op de hoofdwegen pendelen. Er is plaats voor 9 passagiers, maar meestal zit er een dubbel aantal met nog wat extra bagage erbij.
Boda boda's zijn dan weer taxibromfietsen, normaal plaats voor één passagier, hier betekent dit twee tot zelfs drie passagiers, met eventueel nog een kind ertussen of een valies of andere bagage. Een fiets dient hier dan vooral om goederen te transporteren: bananen, matoke, planken (tot 6 meter lang), ijzeren staven van 4 meter, en dan liefst in de breedte op de fiets, zodat de rijstrook compleet ingenomen wordt, je kunt het zo gek niet bedenken!
Buiten de stad is het autostrade, in het Afrikaans is dat een tweevaks asfaltweg dus. Thee- en suikerrietplantages worden afgewisseld met regenwoud en de dorpscentra langs de weg.
De matutu's rijden als halve gekken, de chauffeur huurt deze voort 90.000 shilling (27 EUR) per dag. De winst die zij maken is voor hen, een rit kost tussen de 1.000 à 3.000 shilling naargelang de afstand.
Onderweg zien we dan ook een vrachtwagen die in de gracht is beland na achterop een matatu te zijn gereden. Verder staat een vrachtwagen met afgebroken achterwiel, enkele takken op de weg dienen als gevaarsdriehoek! We passeren een rietsuikerfabriek, een van de grootste van Uganda.
Na een rit van 2 uur arriveren we op onze bestemming. We huren een bootje dat ons naar de bron van de Nijl brengt. Heel spectaculair is het allemaal niet, maar het is een mooie gelegenheid voor een unieke groepsfoto. Het bootje brengt ons verder naar een lodge waar het het middagmaal nemen. Het wachten duurt even, dus ideaal moment om de blog bij te werken.
De rekening bedraagt 112.500 ugs voor ons allen, omgerekend 34 EUR, lang geleden dat we nog konden eten voor 4,25 EUR per persoon.
 |
| Vissersboot met visser |
 |
| de bronnen van de Nijl |
14.30 de boot wacht om ons terug te brengen. We vertrekken naar Bujagali Falls, meer een stroomversnelling, maar ja, what's in a name. We schieten enkele foto's en drinken een biertje, ondertussen worden we vergast op een optreden van een lokale artiest.
16.00 intussen, tijd voor de rit naar de thuisbasis en om ons klaar te maken voor het diner on 'Le Chateau'.
Het is erg druk op de weg tussen Jinja en Kampala. Dit is de hoofdweg naar Kenya: veel vrachtwagens dus en de hellingen zorgen er voor dat ze maar langzaam naar boven kunnen kruipen. Ze braken zonder uitzondering blauwe en zwarte rook uit en op sommige plaatsen zie je door de blauwzarte mist nauwelijks de tegenliggers. Het inhalen verloopt dan ook moeizaam.
30 kilometer voor Kampala gebeurt het bijna. Een tegemoetkomende vrachtwagen slaat zonder verwittigen rechtsaf. Edward toetert en remt maar kan de vrachtwagen enkel ontwijken door de berm af te duiken. De vrachtwagenchauffeur vervolgt zonder stoppen zijn weg. De achterkomers houden hun hart vast, maar alles is ok. De berm is bevolkt met schoolkinderen in diverse uniformen, maar net op deze plaats liep er niemand. Een paar tientallen meter vroeger of later en er waren slachtoffers gevallen!! Gekken. Geschrokken vervolgen we onze weg.
Het verkeer wordt steeds drukker en de situatie begint meer en meer op een compleet waanzinnige chaos te lijken. Er zijn grote geleerden die stellingen hebben geschreven dat er in de chaos altijd een orde is, maar ik ben er zeker van dat geen van deze poneerders ooit een voet in Kampala heeft gezet op het spitsuur.
Ik begin te vermoeden dat Dante's Inferno hierop geconcipieerd werd. In de opkomende duisternis wacht elke bestuurder zo lang mogelijk om zijn lichten aan te doen, uit de dikke smog doemen voetgangers, fietsers, bromfietsers, bestelwagens, vrachtauto's en bussen op als schimmen op in een nachtspel geregisseerd door de duivel zelf.
 |
| Chaos compleet |
 |
| De man van de verkeerslichten |
In de stad zelf zit het verkeer muurvast. Edward weet echter een shortcut; dit betekent dus van de hoofdweg af en dwars door de kleinere straten van Kampala naar huis. De staat van deze wegen varieert van slecht tot zeer slecht. Op een bepaald kruispunt zijn de gaten in de wegen zo groot en talrijk dat je er nauwelijks doorgeraakt, zelfs in ene 4x4.
Maar langzaam, zeer langzaam banen de chauffeurs zich een weg naar boven, naar huis. Uiteindelijk komen we rond 19.00 aan, nadat we twee uur deden over de laatste 25 km. Iedereen is danig onder de indruk van dit verkeer.
Na een broodnodige douche vertrekken we naar Le Chateau, the Belgian Restaurant waar we eens echt traditioneel gaan eten.
Tot de volgende!
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
dinsdag 9 november 2010
BANANABOAT
Hello, Hello,
Ik ga ook eens een dagje schrijven, het heeft deze nacht een lekker buitje gedaan, voor 't stof . Maar ik heb er niks van gemerkt, 'k heb alleen wat gemerkt van losvliegend wild, met de nodige jeuk tot gevolg.
Wat gaan we doen deze dag, of wat hebben we gedaan...........
Opstaan, ontbijtje met vers geperst ananassap, ik ben er nog steeds niet achter hoe je sap uit een ananas kan krijgen, 'k zal de komende dagen nog eens goed uit mijn doppen moeten kijken.
Maar het is wel overheerlijk, samen met vers sinaasappelsap.
De mannen gaan deze morgen verder met de elektriciteitswerken, jaja er wordt hier ook nog gewerkt hoor.
Wij laten ons deze morgen voeren naar Bananaboat, wat is dat nu weer? Bananaboat is markt waar je all hand-made producten kunt kopen.
Ik koop er een landkaart van Uganda, om niet te verdwalen in het drukke verkeer van boda boda's, busjes, voetgangers en loslopend wild.
De traffic verandert hier niet, en zeker met de verkiezingen van januari wordt het nog wat drukker en gekker.
Je komt hier echt alles tegen, wat ze al niet op een boda boda vervoeren, deze morgen zag je alleen maar jerrycans en het reed, de driver niet te zien, de boda boda gaf zelfs licht om af te slaan.
Na ons bezoek aan de Bananaboat, nog even ons laten voeren naar het Serena complex (google Serena Kampala en je zult zien waar we onze cappuccino genuttigd hebben).
Edward was deze morgen onze driver, en we namen hem mee binnen in de Serena. Vele mannen mogen hier meerdere vrouwen hebben. Meneer Edward kwam er met 4 tegelijk binnen, ik zou de gedachten wel eens willen weten van andere gasten, en het personeel.
Een mooie tuin, 'k zou hem niet graag onderhouden. Ook hier nog even een Bananaboat of het trok er toch op bezocht. Mooi mooi mooi..............
Bij terugkomst op de berg branden alle lichtjes, goed gewerkt mannen.
Deze middag lekker even gezwommen, en proberen te zonnen, want het was een licht bewolkte dag, met af en toe een straaltje. Lekker tilapia met pasta en boontjes gegeten, een supervisje, klaargemaakt door een superkok en kokkin. Wie een graat heeft moet een klusje doen verzinnen we ter plekke, bijna graatvrij, is goed voor John, want die houdt niet van graten.
Voor de rest wordt er deze dag nog eens goed geluierd, maar daar is het vakantie voor vinden we.
Morgen trekken we naar Jinja een 80 km hier vandaan, 1.5 uur rijden, ondertussen kennen jullie de wegen en de drukte al. Vandaar 1.5 uur over 80 km. We gaan de bron van de Nijl opzoeken, maar dat lezen jullie morgen wel.
Groetjes, en tot later,
Josje x
Ik ga ook eens een dagje schrijven, het heeft deze nacht een lekker buitje gedaan, voor 't stof . Maar ik heb er niks van gemerkt, 'k heb alleen wat gemerkt van losvliegend wild, met de nodige jeuk tot gevolg.
Wat gaan we doen deze dag, of wat hebben we gedaan...........
Opstaan, ontbijtje met vers geperst ananassap, ik ben er nog steeds niet achter hoe je sap uit een ananas kan krijgen, 'k zal de komende dagen nog eens goed uit mijn doppen moeten kijken.
Maar het is wel overheerlijk, samen met vers sinaasappelsap.
De mannen gaan deze morgen verder met de elektriciteitswerken, jaja er wordt hier ook nog gewerkt hoor.
Wij laten ons deze morgen voeren naar Bananaboat, wat is dat nu weer? Bananaboat is markt waar je all hand-made producten kunt kopen.
Ik koop er een landkaart van Uganda, om niet te verdwalen in het drukke verkeer van boda boda's, busjes, voetgangers en loslopend wild.
De traffic verandert hier niet, en zeker met de verkiezingen van januari wordt het nog wat drukker en gekker.
Je komt hier echt alles tegen, wat ze al niet op een boda boda vervoeren, deze morgen zag je alleen maar jerrycans en het reed, de driver niet te zien, de boda boda gaf zelfs licht om af te slaan.
Na ons bezoek aan de Bananaboat, nog even ons laten voeren naar het Serena complex (google Serena Kampala en je zult zien waar we onze cappuccino genuttigd hebben).
Edward was deze morgen onze driver, en we namen hem mee binnen in de Serena. Vele mannen mogen hier meerdere vrouwen hebben. Meneer Edward kwam er met 4 tegelijk binnen, ik zou de gedachten wel eens willen weten van andere gasten, en het personeel.
Een mooie tuin, 'k zou hem niet graag onderhouden. Ook hier nog even een Bananaboat of het trok er toch op bezocht. Mooi mooi mooi..............
Bij terugkomst op de berg branden alle lichtjes, goed gewerkt mannen.
Deze middag lekker even gezwommen, en proberen te zonnen, want het was een licht bewolkte dag, met af en toe een straaltje. Lekker tilapia met pasta en boontjes gegeten, een supervisje, klaargemaakt door een superkok en kokkin. Wie een graat heeft moet een klusje doen verzinnen we ter plekke, bijna graatvrij, is goed voor John, want die houdt niet van graten.
Voor de rest wordt er deze dag nog eens goed geluierd, maar daar is het vakantie voor vinden we.
Morgen trekken we naar Jinja een 80 km hier vandaan, 1.5 uur rijden, ondertussen kennen jullie de wegen en de drukte al. Vandaar 1.5 uur over 80 km. We gaan de bron van de Nijl opzoeken, maar dat lezen jullie morgen wel.
Groetjes, en tot later,
Josje x
maandag 8 november 2010
maandag - rustdag - 8 november
Na thuiskomst gisteravond en na een deugddoende douche gaan we voor het eerst uit eten in Kampala. Het restaurant dat Lies voor ogen had is gesloten, we rijden verder naar de Italiaan. Een pizza zien we allemaal wel zitten.
Bij aankomst aan het restaurant staat een vrouw (of was het een meisje?) met baby op de arm te bedelen aan de wagen. Ook dit is een Ugandees straatbeeld, ons hart breekt .
We bestellen King-Size pizza's van diverse soorten en laten het ons smaken. Enkel een lunchbox gegeten vandaag en de helft daarvan weggegeven , we hebben honger! En we moeten toegeven : de pizza's zijn bijna net zo lekker als de home-made-ones van John. Terug bij André en Lies maken we ons nog een heerlijk senseootje wat ons thuisgevoel compleet maakt, we gaan moe maar voldaan slapen.
Maandag is rustdag, na 7 dagen safari waarvan 3 volle dagen in het busje vinden we dat we dat verdienen. We slapen ietsje langer, we ontbijten op ons gemak, geen plannen vandaag, geen autoritten vandaag. De mails dienen gecheckt, eventueel beantwoord, de resterende foto's van de laatste safari-dagen dienen nog te worden gepost ( even terugscrollen allemaal !!) . Persoonlijk wil ik vandaag even Dan Brown in mijn handen nemen - ik kwam er de laatste week nauwelijks aan toe - en lekker aan het zwembad lui liggen wezen. Dat laatste is ons echter niet gegund, reeds aan het ontbijt merken we : het regent. En voor Afrikaanse normen redelijk lang zelfs, tot een stuk in de namiddag! Het voordeel hier is dat het bijna niet afkoelt, lezen buiten kan nog altijd, maar dan onder het afdak. Dus nestel ik me comfortabel in een zeteltje met mijn boek en kijk af en toe eens boven mijn boek naar het grandioos uitzicht over de stad, ik raak er maar niet aan gewoon!
Na de lunch doet Lies ons een voorstel: zullen we iemand uit de stad laten komen om ons nagels te lakken? Wij, dames, staan voor alles open, dus waarom niet? Een telefoontje later is alles geregeld, we zijn benieuwd! Josje gaat eerst nog mee met Grace boodschappen doen, Louis en John proberen het probleem met de tuinverlichting te lokaliseren, de rest rust wat.uit, daar dienen tenslotte rustdagen voor ...
En ja hoor, rond 16u staat een jonge man aan de deur, met valiesje en nagellak van alle kleurtjes. We onderhandelen over de prijs en komen er achter dat hij voor 8000 shilling ( net geen 3 euro) zowel de nagels van ons handen als van ons voeten onder handen zal nemen. Nu, voor 3 euro kunnen we ons niet moe maken op een rustdag vinden we. Dus gaat hij aan de slag: ons Patricia wordt zijn eerste klant, hij knipt en vijlt en wrijft met creme, je ziet haar zó genieten! Ze kiest voor een egaal kleurtje en na een uur (!!) is hij klaar. Ik ben de volgende en vraag voor een "designtje" - 2 kleurtjes dus - na mij komt Jos aan de beurt die 2 kleurtjes ook wel ziet zitten en tegen de tijd dat hij klaar is , is het al 19u, de sukkelaar is al 3 u bezig en het is ondertussen donker. Lies besluit om af te zien van haar beurt, het zou te laat worden, en wij, wij zijn zodanig content dat we hem elk 10.000 shilling geven.Pascal is blij ! en wij ook...
lieve groetjes
sonja
Bij aankomst aan het restaurant staat een vrouw (of was het een meisje?) met baby op de arm te bedelen aan de wagen. Ook dit is een Ugandees straatbeeld, ons hart breekt .
We bestellen King-Size pizza's van diverse soorten en laten het ons smaken. Enkel een lunchbox gegeten vandaag en de helft daarvan weggegeven , we hebben honger! En we moeten toegeven : de pizza's zijn bijna net zo lekker als de home-made-ones van John. Terug bij André en Lies maken we ons nog een heerlijk senseootje wat ons thuisgevoel compleet maakt, we gaan moe maar voldaan slapen.
Maandag is rustdag, na 7 dagen safari waarvan 3 volle dagen in het busje vinden we dat we dat verdienen. We slapen ietsje langer, we ontbijten op ons gemak, geen plannen vandaag, geen autoritten vandaag. De mails dienen gecheckt, eventueel beantwoord, de resterende foto's van de laatste safari-dagen dienen nog te worden gepost ( even terugscrollen allemaal !!) . Persoonlijk wil ik vandaag even Dan Brown in mijn handen nemen - ik kwam er de laatste week nauwelijks aan toe - en lekker aan het zwembad lui liggen wezen. Dat laatste is ons echter niet gegund, reeds aan het ontbijt merken we : het regent. En voor Afrikaanse normen redelijk lang zelfs, tot een stuk in de namiddag! Het voordeel hier is dat het bijna niet afkoelt, lezen buiten kan nog altijd, maar dan onder het afdak. Dus nestel ik me comfortabel in een zeteltje met mijn boek en kijk af en toe eens boven mijn boek naar het grandioos uitzicht over de stad, ik raak er maar niet aan gewoon!
Na de lunch doet Lies ons een voorstel: zullen we iemand uit de stad laten komen om ons nagels te lakken? Wij, dames, staan voor alles open, dus waarom niet? Een telefoontje later is alles geregeld, we zijn benieuwd! Josje gaat eerst nog mee met Grace boodschappen doen, Louis en John proberen het probleem met de tuinverlichting te lokaliseren, de rest rust wat.uit, daar dienen tenslotte rustdagen voor ...
En ja hoor, rond 16u staat een jonge man aan de deur, met valiesje en nagellak van alle kleurtjes. We onderhandelen over de prijs en komen er achter dat hij voor 8000 shilling ( net geen 3 euro) zowel de nagels van ons handen als van ons voeten onder handen zal nemen. Nu, voor 3 euro kunnen we ons niet moe maken op een rustdag vinden we. Dus gaat hij aan de slag: ons Patricia wordt zijn eerste klant, hij knipt en vijlt en wrijft met creme, je ziet haar zó genieten! Ze kiest voor een egaal kleurtje en na een uur (!!) is hij klaar. Ik ben de volgende en vraag voor een "designtje" - 2 kleurtjes dus - na mij komt Jos aan de beurt die 2 kleurtjes ook wel ziet zitten en tegen de tijd dat hij klaar is , is het al 19u, de sukkelaar is al 3 u bezig en het is ondertussen donker. Lies besluit om af te zien van haar beurt, het zou te laat worden, en wij, wij zijn zodanig content dat we hem elk 10.000 shilling geven.Pascal is blij ! en wij ook...
lieve groetjes
 |
| Guess who... |
Dag 1 in Mweya (dinsdag 2 november)
Door al de internetproblemen is er een verslag tussen de mazen van het net geglipt. Een alerte Sonja had dit gemerkt en na enig speurwerk op de informaticadragers heb ik dit kunnen opsnorren.
Hier dus alsnog het verslag. De chronologische volgorde is wat door elkaar geraakt, ik probeer vandaag de datum van de artikels aan te passen.
Doordat het bootje zeer stilletjes en dicht langs de oever glijdt, plus natuurlijk ook het feit dat de dieren aan deze bootjes gewoon zijn, is het bijna alsof sommigen hen komen poseren vlak voor onze lens. Dit tochtje maakt de teleurstelling van deze morgen meer dan goed. Het is een hoogtepunt voor ons!
Hier dus alsnog het verslag. De chronologische volgorde is wat door elkaar geraakt, ik probeer vandaag de datum van de artikels aan te passen.
Vannacht werd Sonja wakker gemaakt door twee nijlpaarden die stonden te eten voor haar slaapkamervenster. Het lawaai dat ze daarbij maakten was luid genoeg. De lodge is nochtans een goeie 30 meter boven het Kazinga-kanaal, maar blijkbaar slagen de nijlpaarden er in om dit hoogteverschil (en het is steil hoor) gemakkelijke te overwinnen.
Vanmorgen vroeg vertrokken voor een leeuwensafari. Om half zes uit de veren, om 06.15 stonden we al klaar in de lobby voor een tas koffie en een muffin. Stipt om 06.30 kwam onze chauffeur ons immers ophalen. Ranger Joseph en chauffeur Robert brachten ons het park in. Het was een dik uur rijden naar de leeuwenafdeling van het park. Het park is 2.500 km² groot, een Belgische provincie zeg maar.
Onderweg zagen we de klassiekers van de vorige dag: de buffel, de olifant, warthogs werden vlot gespot. De namen van de andere dieren zullen we jullie (voorlopig besparen), niet dat het teveel moeite zou zijn, maar we zullen de foto's moeten checken en dan er een dierenencyclopedie bijhalen vrees ik. De weg naar de locatie is een lange weg die zich door het landschap slingert. Helaas is deze is erbarmelijke staat zodat Robert als een dronkeman over de weg moet zigzaggen in een vergeefse poging om ons wat rijcomfort te bezorgen. Putten worden afgewisseld met dwarse greppeltjes, de wegbedekking heeft op veel plaatsen een soort ribbeltjeseffect gekregen, en waar het toch even sneller zou kunnen heeft met dan maar een speedbump aangelegd.
Toegekomen op de jachtgronden van de leeuwen zien we al vlug groepjes mogelijke prooien. De spotters zoeken de prooien op om de jagers te vinden. Zolang de prooidieren naar ons kijken weten ze dat de leeuwen niet in de buurt zijn. Onderweg komen we kuddes buffels en kobs tegen. Het weer is wel overtrokken en regenachtig.
Een kudde kobs staat stil, en de mannetjes kijken, op redelijke afstand van de kudde naar een bepaald punt. Robert vermoedt dat er iets te zien is, maar je mag in het park de rijpaden niet verlaten, want je kunt gearresteerd worden zegt hij. Daarop geeft hij een draai aan het stuur en rijdt dwars door de savanne in de richting waarin de kobs staan te kijken.
Er zijn helaas geen leeuwen te zien. We keren terug naar het rijspoor waar we andere trackers tegenkomen. Ze hebben ook nog geen leeuwen gezien. De ranger besluit om het in een andere richting te proberen, helaas ook zonder resultaat. Ondertussen is het al laat geworden en Robert zegt dat we moeten terugkeren als we het ontbijt niet willen missen.
Het gaat ook hard regenen, waardoor we de zoektocht opgeven. Geen leeuwen dus.
Lies heeft ondertussen alle zeilen moeten bijzetten om het ontbijtbuffet te laten staan voor ons. Er zijn nog andere zoekers onderweg en daardoor lukt het om ons ontbijt (normaal van 7 tot 10) om kwart voor elf te nemen. En wat voor een ontbijt! Buffet met fruit, broodjes, fruitsap, confituur, zelfs Nutella staat er bij, wentelteefjes, worst met spek. Ik laat de chef een omelet bakken met champignons en kaas. Heerlijk zo'n ontbijt, zeker als je al 6 uur wakker bent.
Ondertussen is het opgehouden met regenen. André stelt voor om de bootsafari te doen in de namiddag. Na de lunch moeten we om half vier aan de boot zijn. Bij aankomst aan de vertrekplaats blijkt dat we de kleine boot hebben, er is nog enkel een ander koppel aan boord. Ook onze driver Robert gaat mee. Hij heeft al bewezen een uitstekend spotter te zijn. Onze locale stuurman/gids is Yusuf. Hij neemt ons mee op een tocht van 2 uur en een kwartier langs de oevers van Kazinga Channel.
Kingfishers, pelikanen, maraboes, nijlpaarden, buffels, krokodillen, olifanten, ooievaars, hagedissen en nog tientallen andere vogelsoorten, het is echt te veel om op te noemen, passeren aan ons oog, soms op een afstand van minder dan één meter. Yusuf stuurt het bootje zeer behendig dichtbij zodat we prachtige foto's kunnen maken. Louis en ik maken samen op deze tocht een kleine 1.700 foto's. Hier moeten er toch wel een paar van gelukt zijn, hopen we.
Het weer is ondertussen flink opgeklaard zodat we mooi licht hebben voor de foto's. Ook de aanwezigheid van inheemse vissersboten zorgt, samen met de adembenemende achtergrond van de bergen voor mooie composities.
We krijgen over alles interessante uitleg, maar we kunnen natuurlijk dit niet allemaal onthouden. Bij aankomst blijkt dat Robert alles gespotte vogels heeft genoteerd en krijgen we het lijstje van hem. Dat zal ons veel opzoekwerk schelen!
 |
| Kingfisher |
Terug bij de lodge drinken we samen een fris biertje. Iedereen is in opperbeste stemming door de prachtige bootsafari.
's Avonds wordt er gedineerd buiten op het terras van het restaurant van de lodge. Schitterend kader om een safaridag mee af te ronden. Rond 11 uur is iedereen moe en we besluiten er op tijd in te kruipen.
Morgen wacht weer een lange dag. We vertrekken immers om half zeven naar een dal waar veel apen zitten, 's namiddags gaan we een tweede keer op leeuwenjacht in de hoop toch nog de leeuwen te kunnen spotten. André belooft ten stelligste dat het deze keer zal lukken.
John
zondag 7 november 2010
Terug naar Kampala (zondag 7 november)
Na een verkwikkende nachtrust is iedereen om half acht fris en monter aan het ontbijt. Vandaag vatten we de laatste etappe van ons weekje safari aan.
Het lijkt al zo lang geleden sinds we Kampala maandag verlieten voor dit grote avontuur. We hebben zoveel gezien, beleefd en doorstaan dat deze week echt is voorbijgevlogen.
Een week als blanke koloniaal behandeld worden door zwarte knipmessen zorgt ervoor dat je zin voor realiteit geleidelijk aan verdwijnt. Het zal effen wennen worden terug in het vertrouwde België.
Gisteravond ontmoetten we Vlamingen aan het zwembad. Ze kwamen van Stoepe, of all places. Je reist dan eens ver en exclusief en dan kom je nog de buurman tegen.
Net buiten het park zien we nog een roedel bavianen langs de weg. Eentje ervan kijkt ons aan en lijkt ons uit te zwaaien met zijn hand, maar het kan ook zijn dat 'he gave us the finger'.
Er staat nog een stop naar de top van Murchison falls op het programma. Het is echter ook het leefterrein van de gevaarlijke tsétsé-vlieg. Er wordt dan ook Deet gespoten en gewreven dat het een aard heeft. Zelfs Robert slaat het aanbod niet af.
De rit naar boven is lang en doordat de raampjes niet open mogen verandert de bus al gauw in een sauna. Iedereen heeft ook nog eens lange mouwen en dito broek aan en het zweet loopt met straaltje langs hals, armen en benen naar beneden.
Bovengekomen is het uitzicht de moeite waard en er volgen diverse fotosessies. De Nijl stort zich hier met donderend geraas in de diepte en het is er lekker fris. Maar al gauw roept de sauna ons binnen, het vooruitzicht om in een hete sauna een uur over erbarmelijke wegen te hotsen lokt niet echt aan, maar er is geen andere mogelijkheid.
Na anderhalf uur rijden zonder iemand te zien komen we aan de grens van het park en al gauw is de kant van de weg gevuld met voetgangers, fietsers en bromfietsers.
Om 13.00 uur een frisse pint in Masindi, de tank gevuld en op naar Kampala. Vanaf hier een asfaltweg, ongekende luxe na meer dan 1.000km onverharde weg. De onvermijdelijke speedbumps zijn er ook meteen terug.
Nog een rit van 4 uur en we zijn thuis.
Maar eerst stopt Robert voor de lunch die we meekregen in de lodge. Een schoolpleintje met enkele klaslokalen lijkt de ideale plaats. Al vlug komen kinderen ons bekijken, eerst vanop afstand, dan durven ze toch wat dichter te komen. We delen onze overschotten uit aan hen. Ze durven ons nauwelijks benaderen, maar hun honger overwint het wantrouwen en met een grote glimlach aanvaarden ze de appels en bananen.
14.30 nog 125 km naar Kampala. een gehucht langs de weg. Armoedige gebouwtjes, wat verkopers van lokale producten zitten samen te wachten op een potentiële klant. Een enorm reclamebord van een GSM-provider maakt het plaatje compleet. De kostprijs van het bord overtreft de waarde van alle huisjes samen volgens mij.
Rond half vijf bereiken we het drukke Kampala. We rijden de sloppenwijken binnen, dit is met geen woorden te beschrijven.
Om 5 uur bereiken we 'thuis', we worden hartelijk verwelkomd en nemen na de groepsfoto met pijn in het hart afscheid van Robert The Fantastic.
Veilig thuis na 2.150 km Uganda.
Thanks, Robert!!!!!!!!!!!!!
John en allen
Verstuurd vanaf mijn iPod
Het lijkt al zo lang geleden sinds we Kampala maandag verlieten voor dit grote avontuur. We hebben zoveel gezien, beleefd en doorstaan dat deze week echt is voorbijgevlogen.
Een week als blanke koloniaal behandeld worden door zwarte knipmessen zorgt ervoor dat je zin voor realiteit geleidelijk aan verdwijnt. Het zal effen wennen worden terug in het vertrouwde België.
Gisteravond ontmoetten we Vlamingen aan het zwembad. Ze kwamen van Stoepe, of all places. Je reist dan eens ver en exclusief en dan kom je nog de buurman tegen.
 |
| Zicht op de lodge waar we verbleven |
Er staat nog een stop naar de top van Murchison falls op het programma. Het is echter ook het leefterrein van de gevaarlijke tsétsé-vlieg. Er wordt dan ook Deet gespoten en gewreven dat het een aard heeft. Zelfs Robert slaat het aanbod niet af.
De rit naar boven is lang en doordat de raampjes niet open mogen verandert de bus al gauw in een sauna. Iedereen heeft ook nog eens lange mouwen en dito broek aan en het zweet loopt met straaltje langs hals, armen en benen naar beneden.
 |
| Aan de rand van Murchison Falls |
 |
| Groepsfoto |
 |
| The Falls |
Na anderhalf uur rijden zonder iemand te zien komen we aan de grens van het park en al gauw is de kant van de weg gevuld met voetgangers, fietsers en bromfietsers.
Om 13.00 uur een frisse pint in Masindi, de tank gevuld en op naar Kampala. Vanaf hier een asfaltweg, ongekende luxe na meer dan 1.000km onverharde weg. De onvermijdelijke speedbumps zijn er ook meteen terug.
Nog een rit van 4 uur en we zijn thuis.
Maar eerst stopt Robert voor de lunch die we meekregen in de lodge. Een schoolpleintje met enkele klaslokalen lijkt de ideale plaats. Al vlug komen kinderen ons bekijken, eerst vanop afstand, dan durven ze toch wat dichter te komen. We delen onze overschotten uit aan hen. Ze durven ons nauwelijks benaderen, maar hun honger overwint het wantrouwen en met een grote glimlach aanvaarden ze de appels en bananen.
 |
| Plaatselijke jeugd tevreden met onze 'afval' |
14.30 nog 125 km naar Kampala. een gehucht langs de weg. Armoedige gebouwtjes, wat verkopers van lokale producten zitten samen te wachten op een potentiële klant. Een enorm reclamebord van een GSM-provider maakt het plaatje compleet. De kostprijs van het bord overtreft de waarde van alle huisjes samen volgens mij.
Rond half vijf bereiken we het drukke Kampala. We rijden de sloppenwijken binnen, dit is met geen woorden te beschrijven.
Om 5 uur bereiken we 'thuis', we worden hartelijk verwelkomd en nemen na de groepsfoto met pijn in het hart afscheid van Robert The Fantastic.
Veilig thuis na 2.150 km Uganda.
 |
| Bijzonder geslaagd avontuur ten einde! |
Thanks, Robert!!!!!!!!!!!!!
John en allen
Verstuurd vanaf mijn iPod
zaterdag 6 november 2010
Dag 1 in Paraa (vrijdag 5 november)
Na de helse rit van gisteren, waarbij we 12 uur onderweg waren van Mweya naar Paraa over wegen de naam nauwelijks of niet waard, waren de batterijen bij iedereen leeg. Robert zag er ook moe uit, niet verwonderlijk na hetgeen hij hier presteerde. Ons respect voor hem groeit met de dag. Chapeau om ons veilig ter plaatse te brengen. Het was wel zwaar, maar we kregen daardoor de kans om een gans ander Uganda te zien. Armoede troef. De mensen hebben hier niets. Punt.
Het enige wat je kan zeggen is dat de armoede niet zichtbaar is als je ze op straat ziet. Hun mooiste kleren hebben ze aan, schoolkinderen in dezelfde uniformen, maar met hun schoolboekjes, gekaft in krantenpapier, onder de arm. Geen boekentas, geen fiets. Sommigen moeten nog 5 tot 10 kilometer te voet afleggen onder een loden zon.
Na aankomst in de lodge krijgen we onze kamers toegewezen en na een verkwikkende douche is het snel richting bar voor een frisse pint (Club Beer, halve liters). Lang geleden dat een biertje zoveel deugd deed. Het is hier drukkend warm. Na het diner is iedereen op en om 10 uur gaan we slapen. ’s Nachts word ik wakker van een gigantisch onweer, de bliksemschichten zijn niet te tellen: 2 à 3 per seconde! De hele hemel is verlicht.
Vrijdagmorgen nemen we het ervan. Robert krijgt rust gegund en de dames palmen na het ontbijtbuffet de ligzetels aan het zwembad in.
Na de lunch staat een game drive op het programma (dit is een rit met de bus doorheen het safaripark), in de hoop giraffes en leeuwen te spotten. Onderweg komen we de schoolbus tegen.
 |
| Tropisch zwembad, helemaal voor ons |
 |
| Het zwaarste werk van de dag voor de vrouwen |
Louis en John gaan proberen om de laatste blogverslagen gepost te krijgen, Ernie & Jos laten zich masseren en Andre maakt van zijn tetter tegen de verantwoordelijke voor de afdeling internet van de lodge. Zolang hij niet surft hebben we voldoende bandbreedte om ook enkele foto’s te posten, maar zodra hij zijn laptop eindelijk online krijgt is het gedaan met de fun. Een sms dat het aperitieftijd is lokt ons ook naar de bar aan het zwembad.
 |
| Zo zal het wel lukken hé |
 |
| Aperitief niet alleen voor de vrouwen!! |
 |
| Onze gereserveerde tafel |
Een nakomeling van Idi Amin is door Robert opgevorderd om ons te gidsen. Henry stapt aan boord met de immer aanwezige kalashnikof en belooft ons leeuwen.
 |
| Schoolbusje in Paraa |
De wegen in het park zijn door de stortbui van afgelopen nacht op sommige plaatsen in een modderpoel herschapen en ze lagen er al zeer slecht bij. Opnieuw moet Robert al zijn stuurmanskunst bovenhalen om de 35 km te overbruggen. Uiteindelijk komen we in de savanne van Murchison Park. Patricia is de eerste die giraffes kan spotten. Wat verderop zien we opnieuw een luipaard. Ongelooflijk, twee luipaarden op 2 dagen, dat gebeurt zelden dus.
We rijden verder naar de Albert Nile, maar geen leeuwen te zien, wel een grote kudde giraffes (wel 20) trekt dicht bij ons voorbij. Camera’s klikken snel als AK-47’s, vindt de gids. Het strijklicht is uitstekend voor mooie foto’s.
 |
| Jackon's Hartebeest |
 |
| Kudde giraffen geleid door het vrouwtje |
 |
| Bewijs dat wij er wel degelijk waren |
 |
| Zooo dicht! |
 |
| Busje met chauffeur en passagiers (mogen er niet uit...) |
Het duurt toch nog een dik half uur voor we eindelijk in Paraa aankomen. Robert stelt voor om de geplande boottocht op de Nijl van morgenvoormiddag te verschuiven naar de namiddag. De kans om dieren te zien is groter dan in de voormiddag. Hij wil ook graag morgenvroeg, als het niet regent vannacht (anders zijn de wegen helemaal niet meer berijdbaar) nog een laatste keer proberen om leeuwen te spotten. Terug opstaan om 06.00 uur dus voor de liefhebbers. Alleen Ernie, Louis en ik happen onmiddellijk toe. De dames lijken meer zin te hebben in een voormiddagje zwembad. Goed, Robert zal er om 06.30 zijn.
Na een terug verfrissende douche is het hoog tijd voor het diner-buffet. De vermoeidheid van de lange zware week weegt door, en om 22.30 is iedereen al naar de kamer. Ik tik het verslag nog in, want de dingen volgen elkaar hier in razendsnel tempo op, als ik het niet direct noteer, dreigen morgen nieuwe belevenissen deze van gisteren te verdringen.
John
Paraa - laatste dag (zaterdag 6 november)
Vandaag op het programma: game drive for lions. De vrouwen laten deze kelk van hotsen en botsen over de wegen van Murchison National Park aan zich voorbijgaan, maar onverwacht komt Andre opdagen aan het ontbijt. Robert liepen we in de lobby al tegen het lijf, lachend als altijd.
We verwachten mooi fotolicht en aan het ontbijt zien we de zon opkomen. Het gaat razendsnel, op twee minuten tijd is de zon van onzichtbaar naar compleet boven de horizon verschenen.
Louis heeft nauwelijks de tijd om zijn camera boven te halen, maar lukt toch enkele prachtige foto's.
We vertrekken terug het park in en spotten de reeds bekende diersoorten. We rijden tot aan de delta van de Albert Nijl waar we aan de nijlpaarden even de benen strekken. Maar terug geen leeuwen, wel gieren, aapjes en heel veel giraffes.
Rond 11.30 zijn we terug van onze vruchteloze leeuwenjacht. We nemen het aperitief in het zwembad. Het is een heerlijke temperatuur van 30 graden en ik waag me voor het eerst in 26 jaar in een zwembad. De enige reden hiervoor is het feit dat de bar in het zwembad ligt...
Na de lunch vertrekken we voor de bootsafari over de Nijl naar Murchison Falls. Onderweg begint de noot vervaarlijk te sputteren waardoor we achterlopen op schema. We zien kleine en grote krokodillen en Patricia vraagt meteen aan de stuurman om niet te dicht te komen.
Vlak daarna doemen de falls op, de stuurman manoeuvreert handig naar een rots waar we allemaal poseren voor een herinneringsfoto.
Dan volgt de lange tocht terug met sputterende motor. Het is warm op het water en de zon schijnt ongenadig op onze nog niet zo bruine armen en benen. We halen het, weliswaar met meer dan een uur vertraging.
Sommigen nemen nog een duik in het zwembad, ik tik dit bericht in mijn ligzetel aan de rand van het zwembad op mijn IPod. De zon gaat onder en het wordt duister. Onze laatste dag safari zit er al op. Onvergetelijk en de vele foto's zullen zeker als hulp dienen om te thuis te tonen aan familie en vrienden.
De plicht roept (aperitief wacht niet), dus tot morgen, na terugkomst in Kampala proberen we de artikelen te voorzien van foto's en trachten we te skypen.
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
We verwachten mooi fotolicht en aan het ontbijt zien we de zon opkomen. Het gaat razendsnel, op twee minuten tijd is de zon van onzichtbaar naar compleet boven de horizon verschenen.
Louis heeft nauwelijks de tijd om zijn camera boven te halen, maar lukt toch enkele prachtige foto's.
We vertrekken terug het park in en spotten de reeds bekende diersoorten. We rijden tot aan de delta van de Albert Nijl waar we aan de nijlpaarden even de benen strekken. Maar terug geen leeuwen, wel gieren, aapjes en heel veel giraffes.
Na de lunch vertrekken we voor de bootsafari over de Nijl naar Murchison Falls. Onderweg begint de noot vervaarlijk te sputteren waardoor we achterlopen op schema. We zien kleine en grote krokodillen en Patricia vraagt meteen aan de stuurman om niet te dicht te komen.
Vlak daarna doemen de falls op, de stuurman manoeuvreert handig naar een rots waar we allemaal poseren voor een herinneringsfoto.
Dan volgt de lange tocht terug met sputterende motor. Het is warm op het water en de zon schijnt ongenadig op onze nog niet zo bruine armen en benen. We halen het, weliswaar met meer dan een uur vertraging.
Sommigen nemen nog een duik in het zwembad, ik tik dit bericht in mijn ligzetel aan de rand van het zwembad op mijn IPod. De zon gaat onder en het wordt duister. Onze laatste dag safari zit er al op. Onvergetelijk en de vele foto's zullen zeker als hulp dienen om te thuis te tonen aan familie en vrienden.
De plicht roept (aperitief wacht niet), dus tot morgen, na terugkomst in Kampala proberen we de artikelen te voorzien van foto's en trachten we te skypen.
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
Abonneren op:
Posts (Atom)