Op zoek naar de bronnen van de Nijl

Deze morgen werden we aangenaam verrast. Er werd op onze slaapkamerdeur geklopt en toen Patricia opendeed stond er een dienblad met 2 glazen en een fles champagne op de grond, de vrienden waren onze 18e huwelijksverjaardag niet vergeten.

Champagne vóór het ontbijt!!

Om 09.30 vertrekken we naar Jinja, de bronnen van de Nijl. Onderweg de ondertussen gebruikelijke taferelen gaande van armetierig tot schrijnend, met alle variaties tussenin.

In Kampala is het verkeer superdruk, we schieten nauwelijks op. De boda boda's slalommen tussen de matatu's en de vrachtwagens. Matatu's zijn taxibusjes die tussen 2 punten op de hoofdwegen pendelen. Er is plaats voor 9 passagiers, maar meestal zit er een dubbel aantal met nog wat extra bagage erbij.
Boda boda's zijn dan weer taxibromfietsen, normaal plaats voor één passagier, hier betekent dit twee tot zelfs drie passagiers, met eventueel nog een kind ertussen of een valies of andere bagage. Een fiets dient hier dan vooral om goederen te transporteren: bananen, matoke, planken (tot 6 meter lang), ijzeren staven van 4 meter, en dan liefst in de breedte op de fiets, zodat de rijstrook compleet ingenomen wordt, je kunt het zo gek niet bedenken!

Buiten de stad is het autostrade, in het Afrikaans is dat een tweevaks asfaltweg dus. Thee- en suikerrietplantages worden afgewisseld met regenwoud en de dorpscentra langs de weg.

De matutu's rijden als halve gekken, de chauffeur huurt deze voort 90.000 shilling (27 EUR) per dag. De winst die zij maken is voor hen, een rit kost tussen de 1.000 à 3.000 shilling naargelang de afstand.
Onderweg zien we dan ook een vrachtwagen die in de gracht is beland na achterop een matatu te zijn gereden. Verder staat een vrachtwagen met afgebroken achterwiel, enkele takken op de weg dienen als gevaarsdriehoek! We passeren een rietsuikerfabriek, een van de grootste van Uganda.

Na een rit van 2 uur arriveren we op onze bestemming. We huren een bootje dat ons naar de bron van de Nijl brengt. Heel spectaculair is het allemaal niet, maar het is een mooie gelegenheid voor een unieke groepsfoto. Het bootje brengt ons verder naar een lodge waar het het middagmaal nemen. Het wachten duurt even, dus ideaal moment om de blog bij te werken.

De rekening bedraagt 112.500 ugs voor ons allen, omgerekend 34 EUR, lang geleden dat we nog konden eten voor 4,25 EUR per persoon.

Vissersboot met visser

de bronnen van de Nijl

14.30 de boot wacht om ons terug te brengen. We vertrekken naar Bujagali Falls, meer een stroomversnelling, maar ja, what's in a name. We schieten enkele foto's en drinken een biertje, ondertussen worden we vergast op een optreden van een lokale artiest.

16.00 intussen, tijd voor de rit naar de thuisbasis en om ons klaar te maken voor het diner on 'Le Chateau'.
Het is erg druk op de weg tussen Jinja en Kampala. Dit is de hoofdweg naar Kenya: veel vrachtwagens dus en de hellingen zorgen er voor dat ze maar langzaam naar boven kunnen kruipen. Ze braken zonder uitzondering blauwe en zwarte rook uit en op sommige plaatsen zie je door de blauwzarte mist nauwelijks de tegenliggers. Het inhalen verloopt dan ook moeizaam.

30 kilometer voor Kampala gebeurt het bijna. Een tegemoetkomende vrachtwagen slaat zonder verwittigen rechtsaf. Edward toetert en remt maar kan de vrachtwagen enkel ontwijken door de berm af te duiken. De vrachtwagenchauffeur vervolgt zonder stoppen zijn weg. De achterkomers houden hun hart vast, maar alles is ok. De berm is bevolkt met schoolkinderen in diverse uniformen, maar net op deze plaats liep er niemand. Een paar tientallen meter vroeger of later en er waren slachtoffers gevallen!! Gekken. Geschrokken vervolgen we onze weg.

Het verkeer wordt steeds drukker en de situatie begint meer en meer op een compleet waanzinnige chaos te lijken. Er zijn grote geleerden die stellingen hebben geschreven dat er in de chaos altijd een orde is, maar ik ben er zeker van dat geen van deze poneerders ooit een voet in Kampala heeft gezet op het spitsuur.
Ik begin te vermoeden dat Dante's Inferno hierop geconcipieerd werd. In de opkomende duisternis wacht elke bestuurder zo lang mogelijk om zijn lichten aan te doen, uit de dikke smog doemen voetgangers, fietsers, bromfietsers, bestelwagens, vrachtauto's en bussen op als schimmen op in een nachtspel geregisseerd door de duivel zelf.

Chaos compleet

De man van de verkeerslichten

Iedereen houdt zich aan dezelfde regel: probeer niets te raken. Voor de rest geldt enkel: anything goes. Een stilgevallen vrachtwagen blokkeert onze rijstrook. Onmiddellijk gebruiken achterliggers de berm links en rechts als derde en vierde rijstrook. De vrachtwagen probeert de starten en braakt hierbij wolken zwartblauwe rook uit die de ganse omgeving aan het zicht onttrekken.

In de stad zelf zit het verkeer muurvast. Edward weet echter een shortcut; dit betekent dus van de hoofdweg af en dwars door de kleinere straten van Kampala naar huis. De staat van deze wegen varieert van slecht tot zeer slecht. Op een bepaald kruispunt zijn de gaten in de wegen zo groot en talrijk dat je er nauwelijks doorgeraakt, zelfs in ene 4x4.

Maar langzaam, zeer langzaam banen de chauffeurs zich een weg naar boven, naar huis. Uiteindelijk komen we rond 19.00 aan, nadat we twee uur deden over de laatste 25 km. Iedereen is danig onder de indruk van dit verkeer.
Na een broodnodige douche vertrekken we naar Le Chateau, the Belgian Restaurant waar we eens echt traditioneel gaan eten.

Tot de volgende!

John

Verstuurd vanaf mijn iPod