Dag 1 in Paraa (vrijdag 5 november)

Na de helse rit van gisteren, waarbij we 12 uur onderweg waren van Mweya naar Paraa over wegen de naam nauwelijks of niet waard, waren de batterijen bij iedereen leeg. Robert zag er ook moe uit, niet verwonderlijk na hetgeen hij hier presteerde. Ons respect voor hem groeit met de dag. Chapeau om ons veilig ter plaatse te brengen. Het was wel zwaar, maar we kregen daardoor de kans om een gans ander Uganda te zien. Armoede troef. De mensen hebben hier niets. Punt.

Het enige wat je kan zeggen is dat de armoede niet zichtbaar is als je ze op straat ziet. Hun mooiste kleren hebben ze aan, schoolkinderen in dezelfde uniformen, maar met hun schoolboekjes, gekaft in krantenpapier, onder de arm. Geen boekentas, geen fiets. Sommigen moeten nog 5 tot 10 kilometer te voet afleggen onder een loden zon.

Na aankomst in de lodge krijgen we onze kamers toegewezen en na een verkwikkende douche is het snel richting bar voor een frisse pint (Club Beer, halve liters). Lang geleden dat een biertje zoveel deugd deed. Het is hier drukkend warm. Na het diner is iedereen op en om 10 uur gaan we slapen. ’s Nachts word ik wakker van een gigantisch onweer, de bliksemschichten zijn niet te tellen: 2 à 3 per seconde! De hele hemel is verlicht.

Vrijdagmorgen nemen we het ervan. Robert krijgt rust gegund en de dames palmen na het ontbijtbuffet de ligzetels aan het zwembad in.

Tropisch zwembad, helemaal voor ons



Het zwaarste werk van de dag voor de vrouwen



Louis en John gaan proberen om de laatste blogverslagen gepost te krijgen, Ernie & Jos laten zich masseren en Andre maakt van zijn tetter tegen de verantwoordelijke voor de afdeling internet van de lodge. Zolang hij niet surft hebben we voldoende bandbreedte om ook enkele foto’s te posten, maar zodra hij zijn laptop eindelijk online krijgt is het gedaan met de fun. Een sms dat het aperitieftijd is lokt ons ook naar de bar aan het zwembad.

Zo zal het wel lukken hé

Aperitief niet alleen voor de vrouwen!!



Onze gereserveerde tafel

 Na de lunch staat een game drive op het programma (dit is een rit met de bus doorheen het safaripark), in de hoop giraffes en leeuwen te spotten. Onderweg komen we de schoolbus tegen.



Schoolbusje in Paraa

Een nakomeling van Idi Amin is door Robert opgevorderd om ons te gidsen. Henry stapt aan boord met de immer aanwezige kalashnikof en belooft ons leeuwen.

De wegen in het park zijn door de stortbui van afgelopen nacht op sommige plaatsen in een modderpoel herschapen en ze lagen er al zeer slecht bij. Opnieuw moet Robert al zijn stuurmanskunst bovenhalen om de 35 km te overbruggen. Uiteindelijk komen we in de savanne van Murchison Park. Patricia is de eerste die giraffes kan spotten. Wat verderop zien we opnieuw een luipaard. Ongelooflijk, twee luipaarden op 2 dagen, dat gebeurt zelden dus.

Jackon's Hartebeest



Kudde giraffen geleid door het vrouwtje



Bewijs dat wij er wel degelijk waren

We rijden verder naar de Albert Nile, maar geen leeuwen te zien, wel een grote kudde giraffes (wel 20) trekt dicht bij ons voorbij. Camera’s klikken snel als AK-47’s, vindt de gids. Het strijklicht is uitstekend voor mooie foto’s.

Zooo dicht!



Busje met chauffeur en passagiers (mogen er niet uit...)

 We zakken zachtjes af en spotten nog 3 jakhalzen, een eenzame olifant en veel Jackson Hartebeesten. Het wordt snel donker en er moet nog een lange weg afgelegd worden naar Paraa, over dezelfde slechte wegen. De vrouwen zijn er niet gerust in en vrezen dat we de lodge niet halen zonder kantelen. Het is ondertussen aardedonker geworden. In de verte zien we lichten opduiken en we hopen dat het de lichten van de lodge zijn. Het is echter een konvooi van 5 jeeps die nog een tocht van 2,5 uur naar een andere lodge voor de boeg hebben. Zij liever dan wij.

Het duurt toch nog een dik half uur voor we eindelijk in Paraa aankomen. Robert stelt voor om de geplande boottocht op de Nijl van morgenvoormiddag te verschuiven naar de namiddag. De kans om dieren te zien is groter dan in de voormiddag. Hij wil ook graag morgenvroeg, als het niet regent vannacht (anders zijn de wegen helemaal niet meer berijdbaar) nog een laatste keer proberen om leeuwen te spotten. Terug opstaan om 06.00 uur dus voor de liefhebbers. Alleen Ernie, Louis en ik happen onmiddellijk toe. De dames lijken meer zin te hebben in een voormiddagje zwembad. Goed, Robert zal er om 06.30 zijn.

 Na een terug verfrissende douche is het hoog tijd voor het diner-buffet. De vermoeidheid van de lange zware week weegt door, en om 22.30 is iedereen al naar de kamer. Ik tik het verslag nog in, want de dingen volgen elkaar hier in razendsnel tempo op, als ik het niet direct noteer, dreigen morgen nieuwe belevenissen deze van gisteren te verdringen.

John