Een week terug

We zijn ondertussen al een week terug in eigen land. Het post-Afrika syndroom slaat in alle hevigheid toe, en het wordt nog in de hand gewerkt door de totale afwezigheid van de zon. Blijkbaar hebben we zodanig veel souvenirs meegebracht dat er geen plaats meer was voor de zon in onze valiezen. Zal ons leren.

De reisvermoeidheid is verteerd en we zijn allemaal al terug aan het werk. Tropische ziekten werden dankzij (of ondanks) de inentingen allemaal ter plaatse achtergelaten. Resten ons nog het bruine kleurtje, de souvenirs, de foto's, de vele herinneringen en de (al dan niet fors aangedikte) verhalen waarmee we vrienden en familie kunnen verbazen.

Het was in elk geval een onvergetelijke ervaring die een onuitwisbare indruk op ons heeft nagelaten. Nooit had ik kunnen bedenken hoe het daar in het dagelijkse leven aan toegaat. Geen boek, geen documentaire, geen getuigenis, geen verhaal kan je op hetgeen je daar ziet en beleeft voorbereiden. Je moet het zelf zien om te geloven hoe het er daar aan toe gaat en op welke manier het dagdagelijkse leven, ver van de toeristische paradijzen, zich afspeelt. De gewone Jan met de pet heeft daar niks. Met wat geluk een dak boven zijn hoofd, de kleren die hij aanheeft, een GSM en 's avonds eten. Geen luxe, geen auto, geen TV, geen koelkast, geen computer, geen ipod, geen ...

Louis en ik zijn aan het titanenwerk, dat het selecteren en sorteren van 10.000 foto's wel is, begonnen en hopen binnen enkele dagen met het resultaat naar buiten te kunnen komen: foto's, posters, kalenders en slideshows op TV en internet; met werkelijk alle grafische toestanden zullen we jullie, wellicht tot een eind in 2011 en misschien tot vervelens toe, rond de oren slaan.

De souvenirs zijn uitgedeeld en hebben een mooi ereplaatsje gekregen in onze huiskamers. Hadden we maar wat meer meegebracht. Thuisgekomen blijken de prijzen die we daar betaalden toh wel belachelijk laag. Nog een les om te onthouden.

Voor de rest: nogmaals 1000 x dank aan diegenen die er voor zorgden dat we zonder zorgen van een mooie en unieke vakantie konden genieten (Lies & André), we beseffen nog altijd niet hoe het zou geweest zijn zonder hen... en om Arnold Schwarzenegger te parafraseren: "We'll be back!!"
Ook een bedankje aan de gastschrijvers en uiteraard ook aan jullie, volgers, lezers en reageerders. We zeggen wel dat we het doen voor ons eigen reisverslag, maar uiteraard wordt ons ego toch wel wat gestreeld door de mooie reacties!

Tot de volgende blog vanuit .....


John

Terug naar het (blijkbaar) natte België

Na de afscheidsdrink komt onze safari-chauffeur Robert de oprit opgereden. Hij zal ons naar Entebbe brengen.

De meegebrachte etenswaren en dranken waren bijna op en de resten hebben we achtergelaten als compensatie voor ons gratis verblijf bij Andre. Ook de gedoneerde kleren hebben plaats gemaakt voor souvenirs, ananassen en mango's, waardoor onze valiezen nog meer wegen dan op de heenreis.

Edward en Moses laden ze snel en vakkundig in de auto, en dan is er het moment van het eerste afscheid. Grace rijdt niet mee naar de luchthaven en neemt met tranen in de ogen en veel kussen en knuffels afscheid. You must come back quick, zegt ze. De vrouwen pinken ook een traantje weg en iedereen bedankt haar voor de goede zorgen. We hopen haar nog eens terug te zien!

Om 19.30 uur vertrekken we langs de ondertussen reeds vertrouwd aandoende wegen waar de verkeerschaos weer in alle hevigheid is losgebarsten. Het is stilletjes in de bus, iedereen kijkt naar buiten, alsof we het straatbeeld nog eens extra goed willen opnemen in ons geheugen. We herinneren ons de heenrit, al meer dan 14 dagen geleden. Het lijkt allemaal al zo ver weg, maar dat komt ongetwijfeld door de vele dingen die we gezien hebben en de cultuurshock die we ondergingen.

Buiten Kampala vlot het verkeer vrij goed en na een dik uur komt het luchthavengebouw in zicht. Er worden karretjes gehaald en bagage overgeladen en plots staan we aan de ingang; tijd voor afscheid van Edward, Moses en Andre. We beseffen allemaal hoeveel zij tijdens ons verblijf voor ons zijn gaan betekenen en eisen alle drie dat we moeten terugkomen. We zullen zeker nog vaak terugdenken aan hen en de gesprekjes die we hadden.

Aan de ingang moet alles al een eerste keer door de scanner. Bij een valies van Sonja gaat het alarm af en de plaatselijke ontmijner vraagt vriendelijk doch kordaat om even open te maken. Een verdacht pakje wordt opengemaakt, het blijkt de transformator die Andre meegaf naar België voor herstelling. Er is heel wat overredingskracht van Lies nodig om het pakketje aan boord te krijgen.

Het inchecken en afgeven van de bagage verloopt wat minder soepel dan in Brussel maar uiteindelijk zijn we de grote valiezen kwijt. Nog een bezoekje aan de tax-free en de giftshop (T-shirt voor Emma vergeten) schuiven we nog aan voor een drankje.

Na de tweede scan van lijf en leden en alles wat we meedragen kunnen naar de gate. Het vliegtuig heeft een kwartiertje vertraging, maar doorgewinterde globetrotters als we zijn wachten we rustig tot de electronische stem ons meldt dat we mogen boarden.

We wandelen over de tarmac naar de ijzeren vogel die ons om twee over twaalf plaatselijke tijd meeneemt de donkere nacht in. Verwachte aankomst in Brussel: 06.45 uur plaatselijke tijd.

Kranten worden rondgedeeld, ik krijg het Nieuwsblad van 13 november te pakken en we merken dat het in Vlaanderen vooral nat is.

04.00 Belgische tijd. Ondertussen staan de horloges terug op thuistijd. Het is bijzonder rustig in het vliegtuig, op het eentonig gebrom van de vliegtuigmotoren na. Toch kunnen we niet slapen. Daarvoor is de zithouding en de beperkte ruimte te oncomfortabel. We zullen straks thuis wat slaap moeten inhalen. Daarnet schoof Sicilië onder ons voorbij, en nu zien we links de lichtjes van Corsica schitteren in de verte. Landingstijd is voorzien om 05.45 uur, minder dan 2 uur te gaan (of beter te vliegen) dus.

We vliegen op een hoogte van 12.200 meter tegen 831km per uur. De buitentemperatuur bedraagt -63 graden. Afrika ligt al een tijdje achter ons en de binnenverlichting schiet aan, tijd voor een vroeg ontbijt na een bijzonder korte en slechte nachtrust. Help me onthouden om in het vervolg geen nachtvluchten meer te boeken, de terugvlucht van Canada was ook al 's nachts en toen deed ik ook geen oog dicht, wat ons toen een jetlagkater van jewelste opleverde. Gelukkig is het tijdsverschil nu maar 2 uur, dat zal wel meevallen met de jetlag deze keer.

Tijdens het ontbijt passeren we de Alpen, de dorpen zijn goed zichtbaar, het is net een kerstlandschap. Kerst lijkt zover weg door de warme oorden waar we verbleven, maar in de tax-free van Entebbe stonden reeds de kerstbomen te blinken, en dat gaf toch echt wel een onwezenlijk gevoel.

Het ontbijt bestaat uit fruitsap uit Duitsland, yoghurt uit Uganda, boter en confituur uit Kenya. De koffie en de croissant zijn niet identificeerbaar, het is eetbaar. De Belgische grens nadert nu snel. Nog een half uurtje voor de touchdown on Belgian soil. Thuis wenkt voor een lekker dutje.

De kapitein informeert ons dat de afdaling wordt ingezet. Brussel is nat en winderig, er zou dus wat turbulentie kunnen zijn bij de landing. De temperatuur is er 12 graden, minder dan de helft van wat we gewoon zijn dus. De trui ligt klaar.

05.45 uur: zeer zachte landing na een vlekkeloze vlucht. We're back!! Nog op weg naar de controle krijg ik al een sms van pa. Welkom in regenland!

De paspoortcontrole gaat zeer vlot en de bagage komt ook al vlot. Om half zeven is de bagage al in de bus geladen en vertrekken we naar Assenede. Het is zondagmorgen vroeg, praktisch geen verkeer. Het regent...

Het zal wennen worden. Deze keer geen aperitief...

Verstuurd vanaf mijn iPod

Laatste uren tikken weg

Deze namiddag terug prachtig weer, na een bewolkte voormiddag, welke we benutten om te pakken. De namiddag konden we nog wat luieren, zwemmen en genieten van de zon die zich in België momenteel niet laat zien.
We zitten op het terras met Moses en Edward, Moses vertelt honderduit over zijn bezoek aan België, over frietjes en over de nakende trip naar Dar-Es-Salaam. Met Edward heb ik het over de sociale zekerheid, pensioen en het totale gebrek hieraan in Uganda. Zij zien onze contreien echt als het land van melk en honing.
Hier is er wel school, maar die stelt niet veel voor, teveel leerlingen voor te weinig leraars. Private school is heel duur. En met een diploma op zak vindt je nog geen werk. Je kunt dan een bodaboda huren en bromfietstaxi worden, en dat is niet echt motiverend voor de schoolgaande jeugd: daar sta je dan met je diploma.
Met het avondmaal achter de kiezen genieten we nog even van het uitzicht. De laatste fles champagne wordt ontkurkt, binnen een half uurtje komt de bus voor de luchthaven en dan is het definitief voorbij...
John
Verstuurd vanaf mijn iPod

Zo

Dit wordt de laatste post vanuit Kampala. De valiezen worden momenteel gepakt en alles wordt samengeraapt om de terugkeer naar België aan te vatten.

Het gevoel is een beetje dubbel. Langs de ene kant trekt thuis aan onze mouw, langs de andere kant roept Afrika: 'blijf nog een beetje'. Maar het is mooi geweest, letterlijk EN figuurlijk. Het hoofd en alle mogelijke digitale informatiedragers zitten vol prachtige herinneringen, en de avonturen die we beleefden zullen we (waarschijnlijk tot vervelens toe, maar dat moeten jullie er maar bijnemen) nog dikwijls ophalen. Er resten nog de souvenirs die onze huiskamers vanaf zondag zullen sieren. Home is where the heart is, but it will be a bit in Africa too!!

Het is zeker een unieke belevenis geworden. We hebben Uganda van links naar rechts en van boven naar onder doorkruist en vielen daarbij van de ene verbazing in de andere. Dikwijls zaten we gewoon sprakeloos te kijken naar de omgeving en het gewriemel in de menselijke mierenhoop die Kampala, en bij uitbreiding Uganda bleek te zijn.

We hebben kennis gemaakt met Edward, a real gentleman en Moses, the man who can fix anything. Het was een heeeeeel hartelijk terugzien met Grace die ons verwende door de huishoudelijke taken uit onze handen te namen. Deze drie zorgden ervoor dat we konden genieten, genieten en eh.... genieten van alles.

We moeten natuurlijk ook Lies & André bedanken voor hun ongelimiteerde gastvrijheid en de tijd en moeite die ze hebben genomen om ons te overtuigen om te komen, en om ter plaatse er voor te zorgen dat het enige wat we ons dienden af te vragen was: wanneer is het aperitief en welk aperitief  gaan we kiezen...

Oh, er wordt op mij gewacht voor het aperitief. Ik moet gaan nu, misschien tot straks of anders tot in België!

John

Vrijdag 12 november - voorlaatste dag ...

Al om 07.15u sluipt mijn echtgenoot stilletjes uit bed... Hij heeft zich  voorgenomen : vandaag moet en zàl een foto genomen worden van de Black Kite! Deze toch wel redelijk grote vogel komt hier nl geregeld overvliegen , circelt rond en komt drinken in de plassen op den hof. Vandaag moet dat vastgelegd worden.
Dus vat Louis post op één van de terrassen met statief, fototoestel en telelens.Hij is er helemaal klaar voor! Hij beseft het nog niet maar dit wordt een opdracht die een hele dag in beslag zal nemen ! De Black Kite is er wel hoor maar bevindt zich steeds langs de verkeerde kant van het huis en zweeft met momenten laag over alsof hij de uitdaging aan wil gaan.

Na het ontbijt gaan Josje, Patricia en Sonja voor een laatste keer downtown want we willen toch nog enkele typische spullen van hier. Opnieuw loodst Edward ons behendig door het drukke verkeer en neemt Grace ons mee naar de winkeltjes waar we moeten zijn. Wat zouden we toch doen zonder haar.. Na de koopjes ziet Patricia een mooi typisch Afrikaans kleed mèt stola, het zou een uitstekend kadootje zijn voor ons gastvrouw. Na wat onderhandelen besluiten we de jurk te kopen en hebben alweer pret op voorhand.
Nu nog vlug naar Owino Market want onze Erwin thuis wil kruiden! Spicy kruiden! En spicy zullen ze zijn! We wandelen door de markt, heel dicht bij elkaar, en horen opnieuw overal "buzungu - buzungu" fluisteren, ze zijn het hier duidelijk niet gewoon blanken te zien. We trekken er ons niets van aan en wandelen verder, overal kraampjes met grote zakken bonen van allerlei soort, rijst van nog meer soort, kruiden, etenswaren, het is een totale chaos maar geloof het of niet, we zijn het al een beetje gewoon. Enfin, we vinden een kraam met kruiden dat aan Grace's eisen voldoet en samen met haar kopen we de 6 meest spicy kruiden die ze in huis hebben. Erwin zal blij zijn! We zijn content en vatten de terugweg aan maar zitten alweer vast in het verkeer. We voelen ons schuldig dat die arme Edward door ons toedoen weer door de mierennest moet rijden maar als we hem er over aanspreken zegt hij lachend: 'This is our daily life", hij blijft ook zo rustig, in België krijgen we al zenuwen bij het minste oponthoud, hier is dat allemaal anders. Tijdens het aanschuiven in de file passeert ons plots een vrouw met een grote schaal mango's op haar hoofd. "Didn't you want mango's ?" vraagt Edward - 2 min later hebben we er vanuit de auto 6 gekocht voor een belachelijke lage prijs. Filerijden heeft hier dus ook soms voordelen.

Bij thuiskomst vinden we Lies in badpak op terras bij ons kaartende mannen, we vragen haar vriendelijk doch indringend recht te staan en de ogen te sluiten. We kleden haar helemaal aan met jurk en  stola en wat  blijkt: het is prachtig !! Enkel de zoom moet wat ingelegd maar dat is hier geen probleem. Lies is heel blij verrast en wij zijn zo mogelijk nog blijer. Kadootjes geven is soms leuker dan er zelf eentje krijgen!

We gaan lunchen in Le Chateau omdat ikzelf het etentje van de huwelijksverjaardag moest missen wegens migraine ( en Louis solidair was met mij en ook thuis is gebleven) en het moet gezegd , het was heerlijk en heel gezellig. Op de terugweg komen we Grace tegen die het kleed van Lies wil laten inkorten bij een naaister. Jos besluit uit te stappen en mee te gaan met haar. Tijdens het wachten nuttigt ze een paar grashoppers en ze laten zich beiden terugbrengen met de bodaboda. De rest van de namiddag moet dringend gerust worden aan het zwembad :-)

Ondertussen rent Louis  op en neer, binnen en buiten, van voor naar achter , gewapend met camera, telelens en statief , het is een mooi zicht en wij, dames, lachen in ons vuistje. En de Black Kite ook, ze zijn ondertussen al met zn 2 maar zijn niet van plan zich te laten vastleggen op de gevoelige plaat . Na ùren zwoegen is de foto dan toch een feit ! Geduld is een mooie deugd.



Black Kite


Het is vanavond onze laatste rustige avond, we besluiten dit te vieren met de meegebrachte champagne. We aperitieven op het terras met zicht over de stad en mijmerend over de prachtige 2 weken die we hier beleefd hebben.

Morgen worden hoe dan ook de valiezen gepakt maar niet voor we ons dagelijkse portie vers ananassap verorberd hebben bij het ontbijt!

groetjes
Sonja

Shopping !!!

De dagen glijden hier aan een razend tempo voorbij. Het vertrek komt naderbij, maar niemand wil er echt al aan denken. Toch is het onafwendbaar en dus wordt er al eventjes over thuis en de achterblijvers gepraat. Uiteraard komen dan ook de souvenirs ter sprake.

In de voormiddag is het zeer mooi en warm weer, iedereen zoekt het zwembad op en zoekt verpozing in het koele water of de schaduw. Werner komt langs om de voetbaluitrusting die Jos en Ernie meebrachten voor het kindertehuis in ontvangst te nemen. Hij is er eerlijk blij mee en vertelt dat de kinderen er veel plezier van zullen hebben.

Belofte maakt schuld, dus wordt het aperitief aan en zelfs in het zwembad genomen. Heerlijk in deze tijd van het jaar, zeker als we per sms van Sente vernemen dat er een herfststorm woedt in Vlaanderen met veel regen en wind en lage temperaturen. Wij genieten van een temperatuur van 32° en niemand klaagt!!.

's Middags is er spaghetti en daarna vertrekken de toeristen naar National Market samen met Edward en Grace. We vinden er een dertigtal winkeltjes met Afrikaanse kunst: houtsnijwerk, beeldjes, tassen, t-shirts, sandalen, armbandjes, maskers, figuurtjes etc. Het is er vrij rustig maar de dames voelen zich in hun sas en bieden, geholpen door Grace nog flink af op de reeds afgeprijsde artikels. Grace toont zich echt een harde tante, en krijgt tot 30% af van de geafficheerde prijzen.

Josje ziet een kleintje zitten en gaat er meteen op af. De moeder geeft graag toestemming voor een foto.

Nadat de koopwoede is uitgewoekerd rijden we door naar Serena Hotel, wellicht het meest exclusieve hotel van Kampala voor een cappuccino, ons aangeraden door de dames die er als eens langs gingen. In de hotelshop worden nog enkele kleine souvenirs gekocht en daarna naar de bar voor een verfrissing.

Rond 17.00 uur vertrekken we naar huis, een trip van nauwelijks 3 kilometer. Toch doen we er anderhalf uur over. Het verkeer zit weeral eens muurvast en ondanks de veelvuldige aanwezigheid van de Traffic Police kunnen zij er ook niet voor zorgen dat het verkeer vlotter verloopt. Er ziet niets anders op dan aan te schuiven. Edward besluit de shortcut te nemen, maar daar stuiten we ook op veel tegenliggers, het gaat wat vlotter maar daar is ook alles mee gezegd.

Om half zeven geraken we toch thuis. Vanavond houden we het rustig, rustig en nog eens rustig. Het verkeer in en om Kampala heeft er voor gezorgd dat de meesten de berg niet meer af willen. We houden het de rest van de vakantie rustig.

John

Op zoek naar de bronnen van de Nijl

Deze morgen werden we aangenaam verrast. Er werd op onze slaapkamerdeur geklopt en toen Patricia opendeed stond er een dienblad met 2 glazen en een fles champagne op de grond, de vrienden waren onze 18e huwelijksverjaardag niet vergeten.

Champagne vóór het ontbijt!!

Om 09.30 vertrekken we naar Jinja, de bronnen van de Nijl. Onderweg de ondertussen gebruikelijke taferelen gaande van armetierig tot schrijnend, met alle variaties tussenin.

In Kampala is het verkeer superdruk, we schieten nauwelijks op. De boda boda's slalommen tussen de matatu's en de vrachtwagens. Matatu's zijn taxibusjes die tussen 2 punten op de hoofdwegen pendelen. Er is plaats voor 9 passagiers, maar meestal zit er een dubbel aantal met nog wat extra bagage erbij.
Boda boda's zijn dan weer taxibromfietsen, normaal plaats voor één passagier, hier betekent dit twee tot zelfs drie passagiers, met eventueel nog een kind ertussen of een valies of andere bagage. Een fiets dient hier dan vooral om goederen te transporteren: bananen, matoke, planken (tot 6 meter lang), ijzeren staven van 4 meter, en dan liefst in de breedte op de fiets, zodat de rijstrook compleet ingenomen wordt, je kunt het zo gek niet bedenken!

Buiten de stad is het autostrade, in het Afrikaans is dat een tweevaks asfaltweg dus. Thee- en suikerrietplantages worden afgewisseld met regenwoud en de dorpscentra langs de weg.

De matutu's rijden als halve gekken, de chauffeur huurt deze voort 90.000 shilling (27 EUR) per dag. De winst die zij maken is voor hen, een rit kost tussen de 1.000 à 3.000 shilling naargelang de afstand.
Onderweg zien we dan ook een vrachtwagen die in de gracht is beland na achterop een matatu te zijn gereden. Verder staat een vrachtwagen met afgebroken achterwiel, enkele takken op de weg dienen als gevaarsdriehoek! We passeren een rietsuikerfabriek, een van de grootste van Uganda.

Na een rit van 2 uur arriveren we op onze bestemming. We huren een bootje dat ons naar de bron van de Nijl brengt. Heel spectaculair is het allemaal niet, maar het is een mooie gelegenheid voor een unieke groepsfoto. Het bootje brengt ons verder naar een lodge waar het het middagmaal nemen. Het wachten duurt even, dus ideaal moment om de blog bij te werken.

De rekening bedraagt 112.500 ugs voor ons allen, omgerekend 34 EUR, lang geleden dat we nog konden eten voor 4,25 EUR per persoon.

Vissersboot met visser

de bronnen van de Nijl

14.30 de boot wacht om ons terug te brengen. We vertrekken naar Bujagali Falls, meer een stroomversnelling, maar ja, what's in a name. We schieten enkele foto's en drinken een biertje, ondertussen worden we vergast op een optreden van een lokale artiest.

16.00 intussen, tijd voor de rit naar de thuisbasis en om ons klaar te maken voor het diner on 'Le Chateau'.
Het is erg druk op de weg tussen Jinja en Kampala. Dit is de hoofdweg naar Kenya: veel vrachtwagens dus en de hellingen zorgen er voor dat ze maar langzaam naar boven kunnen kruipen. Ze braken zonder uitzondering blauwe en zwarte rook uit en op sommige plaatsen zie je door de blauwzarte mist nauwelijks de tegenliggers. Het inhalen verloopt dan ook moeizaam.

30 kilometer voor Kampala gebeurt het bijna. Een tegemoetkomende vrachtwagen slaat zonder verwittigen rechtsaf. Edward toetert en remt maar kan de vrachtwagen enkel ontwijken door de berm af te duiken. De vrachtwagenchauffeur vervolgt zonder stoppen zijn weg. De achterkomers houden hun hart vast, maar alles is ok. De berm is bevolkt met schoolkinderen in diverse uniformen, maar net op deze plaats liep er niemand. Een paar tientallen meter vroeger of later en er waren slachtoffers gevallen!! Gekken. Geschrokken vervolgen we onze weg.

Het verkeer wordt steeds drukker en de situatie begint meer en meer op een compleet waanzinnige chaos te lijken. Er zijn grote geleerden die stellingen hebben geschreven dat er in de chaos altijd een orde is, maar ik ben er zeker van dat geen van deze poneerders ooit een voet in Kampala heeft gezet op het spitsuur.
Ik begin te vermoeden dat Dante's Inferno hierop geconcipieerd werd. In de opkomende duisternis wacht elke bestuurder zo lang mogelijk om zijn lichten aan te doen, uit de dikke smog doemen voetgangers, fietsers, bromfietsers, bestelwagens, vrachtauto's en bussen op als schimmen op in een nachtspel geregisseerd door de duivel zelf.

Chaos compleet

De man van de verkeerslichten

Iedereen houdt zich aan dezelfde regel: probeer niets te raken. Voor de rest geldt enkel: anything goes. Een stilgevallen vrachtwagen blokkeert onze rijstrook. Onmiddellijk gebruiken achterliggers de berm links en rechts als derde en vierde rijstrook. De vrachtwagen probeert de starten en braakt hierbij wolken zwartblauwe rook uit die de ganse omgeving aan het zicht onttrekken.

In de stad zelf zit het verkeer muurvast. Edward weet echter een shortcut; dit betekent dus van de hoofdweg af en dwars door de kleinere straten van Kampala naar huis. De staat van deze wegen varieert van slecht tot zeer slecht. Op een bepaald kruispunt zijn de gaten in de wegen zo groot en talrijk dat je er nauwelijks doorgeraakt, zelfs in ene 4x4.

Maar langzaam, zeer langzaam banen de chauffeurs zich een weg naar boven, naar huis. Uiteindelijk komen we rond 19.00 aan, nadat we twee uur deden over de laatste 25 km. Iedereen is danig onder de indruk van dit verkeer.
Na een broodnodige douche vertrekken we naar Le Chateau, the Belgian Restaurant waar we eens echt traditioneel gaan eten.

Tot de volgende!

John

Verstuurd vanaf mijn iPod