Dag 3 in Kampala

Gisteren (vrijdag) hebben we vooral gerust. De lange trip speelde ons nog parten en het uitzicht is hier zodanig indrukwekkend dat we gewoon boven op de berg zijn gebleven om er van te genieten. Met een lekker aperitiefje binnen handbereik en de zomerse temperaturen (28°) is het genieten.

Ondanks dat de mannen niet in de zon gezeten hebben zijn de benen toch mooi verbrand. Het is echt geen zicht. En neen, geen foto's daarvan deze keer!
Voor de rest: rust, rust en nog eens rust gedurende de namiddag.
's Avonds genieten we van de lichten die aangaan beneden in de stad en wordt het uitzicht zo mogelijk nog mooier:

Tijd voor een groepsfoto dus:

Aangezien de lange reis voor sommigen onder ons nog niet volledig verteerd was gingen de meesten vroeger slapen. Voor de mannen de ideale gelegenheid om een kaartje te leggen en wat reiskosten te recupereren van André ;)

Vanmorgen

De vrouwen hebben beslist om aan het zwembad te blijven. André neemt de mannen mee naar Kampala City, en meer bepaald de markten van tweedehands goederen. De rit naar beneden is spectaculair, André doet er nog een schepje bovenop door een shortcut te nemen. Ik zou er een foto willen bijzetten, maar ik slaagde er niet in om de weg al rijdend te fotograferen. Ik kon enkel ofwel het dak, ofwel de vloer van de auto fotograferen. Ik dacht dat de straten van Assenede er slecht bijlagen, maar hierbij vergeleken zijn dat echte autostrades. Er liggen putten in de weg waar een kleine gezinswagen zonder problemen spoorloos kan in verdwijnen. Een 4x4 is hier geen luxe, het is levensnoodzakelijk. Na een helse rit komen we in het stadsverkeer terecht. Dit is gewoon de complete waanzin. Verkeersregels zijn hier dode letter. Je wordt links ingehaald, je wordt rechts ingehaald.  De brommertaxis zijn hier echt niet te tellen. Je kan niet kijken of je ziet er minstens 20 rijden. De files zijn hier te vergelijken met de Kennedytunnel of de Brusselse ring bij een nationale staking van het openbaar vervoer. Hallucinant.

We komen terecht in een soort verzameling van legerstockjes. Allemaal kleine winkeltjes van een paar vierkante meter groot waar je werkelijk alles kunt vinden, als het maar tweedehands is. Als je een prijs wilt weten moet de verkoper het aan de mama vragen, geen enkel artikel is geprijsd of voorzien van een etiket. Er worden blijkbaar 2 tot 3 verschillende prijzen gehanteerd, al naar gelang je blank, zwart en kennis van de verkoper bent. Moses, onze begeleider kent hier ruim de helft van de verkopers en André wil van alles de prijs weten.

Een eind verder duiken we de markt van tweedehands auto-onderdelen in. ISO-normen en milieunormen worden hier met de voeten getreden, eigenlijk zijn ze onbestaand geloof ik. Door nauwe wandelpaadjes worden we door Moses dieper in de markt geleid. Winkeltjes bestaan vaak uit 1m², volgestouwd met autoveren, schokdempers, kleppendeksels enzovoort.

Moses had afgeraden om mijn groot fototoestel mee te nemen, en ik ben maar al te blij dat ik zijn advies heb gevolgd. Ik durf neuwelijks een foto te nemen met de kleine camera, maar Moses biedt graag aan om eens een foto te nemen. Hij voelt zich heel belangrijk als begeleider van de muzungu (blanke man). Overal waar we passeren valt het werk stil en worden we aangestaard als waren we de Heilige Drievuldigheid zelve. Hier zien ze niet veel white men geloof ik. Ernie wordt zelfs aangesproken als Rooney, the famous footbalplayer!!

Dit is een zicht op de Centrale Werkplaats. Milieunorm ruimschoots overschreden, veiligheidsnormen onbestaand.

Deze foto werd genomen vanuit de rijdende auto. Halsbrekende maneuvers om in te halen. Ik besluit om toch maar mijn veiligheidsgordel aan te doen. Iemand die in België op deze manier zich door het verkeer beweegt wordt gegarandeerd van de weg gehaald en veroordeeld tot een cursus defensief rijden. Maar André is er van overtuigd dat offensief en aggresief rijgedrag de enige manier is om vooruit te geraken. Blijkbaar delen de andere chauffeurs zijn mening. Het is warm in de auto, en de openstaande ramen hebben als voordeel dat je gemakkelijk je ongenoegen kunt uiten aan de chauffeur naast jou. Meestal staan de auto's zo dicht naast elkaar dat je de andere chauffeur gemakkelijk een mep kunt verkopen, zonder je auto te verlaten. Minibusjes in dienst als taxi toeteren en wringen zich overal doorheen en zitten doorgaans afgeladen vol. Waar in België plaats is voor 6 passagiers proppen ze er hier gemakkelijk het dubbele tot driedubbele in!

Op de terugweg naar Tank Hill zien we terug de avondmarkt van de eerste dag. Het is nu licht en het lijkt een min of meer geordende chaos. Langs de weg staat het ene winkeltje naast de andere werkplaats: bedden, zetels, banken; het lijkt een openluchtWeba.

Onderweg stoppen we nog even bij Jozef voor een echt lekkere cappucino, en dan terug naar the white house voor het middageten.

Misschien vanavond nog een update,

Groetjes van John en alle anderen

Dag 2

Na onze avonturen in Kigali verliep de rest van de reis vlekkeloos.
Andre stond reeds enkele uren te wachten aan de luchthaven met Edward, Moses en de chauffeur van de minibus waarmee we op safari gaan. De valiezen kwamen zeer snel (er waren ook maar een 20-tal voor Entebbe) en al gauw werden ze door Moses en Edward in de bus geladen.
Ondertussen stonden we al goed te zweten en werden de truien en jasjes al uitgedaan, die zullen we de volgende dagen niet meer nodig hebben.
De rit van de luchthaven naar onze verblijfplaats liet ons al een eerste indruk van Afrika zien: ondanks het late uur (half een) op een weekdag was er ontzettend veel volk op straat. Overal winkeltjes (of wat er voor moet doorgaan) waar je alles kunt kopen: bedden, halve auto's, we zien een Jesus Cares Supermarket. Ik zit met open mond te kijken naar het gewriemel en de drukte.
Een klein uurtje rijden, de berg op, en we arriveren aan the white house waar we worden rondgeleid en onze kamer krijgen. Schitterende verblijfplats. Bijna spijt dat we nooit eerder kwamen.
Vlug wat uitgepakt en dan een fris biertje in het salon. Ondertussen is het toch al half drie en de vermoeidheid begint te wegen. Bedtijd dus.

Vanmorgen om 10 uur ontbijt met heerlijke ananas. De vrouwen zijn nu om boodschappen en het is bijzonder rustig geworden.
Adembenemend zicht vanop het terras over de heuvels van Kampala, 28 graden en nu tijd voor het aperitief.

Vanuit Kampala een dikke kus aan Emma en Soraya en de groeten aan iedereen!
John & TG

Verstuurd vanaf mijn iPod

Ingecheckt

Valiezen afgegeven, handbagage doorlicht, paspoort gecontroleerd, taxfree gekocht. We zijn vertrekkensklaar!
Een lekkere macchiato-caramel verkort de wachttijd en al gauw staan we aan de gate.
Even later kunnen we al inchecken, het vertrek is gepland om 10.40u, maar er hangt nog een paar benen uit het neuswiel. Er moet blijkbaar een onderdeel worden vervangen en dat duurt toch wat langer dan voorzien. Uiteindelijk vertrekken we met een dik uur vertraging.
Zonet kregen we ons aperitief. Geen champagne zoals op de vlucht naar Toronto deze keer, het blijft bij cava. Ik kies toch voor een biertje, Patricia & Sonja nemen de cava.

Lies, Jos en Ernie zitten enkele rijen achter ons. De Kockskes en de Van Voorens zitten op 2 rijen achter elkaar. Elk koppel heeft een raamplaats, met dank aan Lies voor het nodige lobbywerk.
Momenteel hangen we boven Zuid-Italië. Daarnet passeerden de Alpen en Venetië onder ons. Misschien kunnen we straks een glimp van de Etna opvangen vooraleer we de Middellandse Zee oversteken en Afrika zien opdoemen.

Het eten is op zijn vliegtuigs, maar de stewardessen zijn echt supervriendelijk! Daar zijn ze net met de koffie. Tot straks.
14.45 uur. Afrika is in zicht. Lichtbruin landschap. Meteen zien we een zandstorm. Ik hoop dat de foto's lukken. Compleet ander landschap dan Europa. Kaarsrechte wegen, hier en daar een groepje huizen, maar heel, heel veel lege ruimte. Het ziet er allemaal droog uit.
Dit doet me denken aan de voorraad drank die we insloegen in de tax-free. 'k heb ineens zin in een Ricard met een paar ijsblokjes.
16.45 uur. We krijgen zowaar een chocoladeijsje. Van Ijsboerke dan nog wel. En dan te bedenken dat onder ons de Sahara in de blakende zon ligt te bakken.
De landing in Kigali is nog 3 uur weg. We proberen wat te lezen/slapen/muziek luisteren/film kijken. Het lijkt wel onze living. Maar de zetels zijn veel krapper en het eentonig gedruis van de vliegtuigmotoren (96 db) volgens de GSM van Ernie maken dat we wel beter weten.
19.00 uur. We naderen Kigali en het wordt tijd! We landen daar om 19.30 uur. Er is daar geen tijdsverschil met België. Na drie kwartier stijgen we daar op met bestemming Entebbe, voor een vlucht van 40'.
UPDATE
Ongelooflijk maar waar. Een passagier had haar kat mee aan boord. In het toilet heeft ze de kat uit de verplichte kooi gehaald, waarop de kat onder de lavabo verdween, en een gaatje vond naar het binnenste van het vliegtuig. Ze zijn nu met man en macht aan het zoeken naar de kat, want de piloot mag niet vertrekken zolang de kat niet is gevonden... 't zal je maar overkomen!
Dat wil dus wel zeggen dat we hier voor onbepaalde tijd vastzitten. Met de nadruk op onbepaald dus.
UPDATE
21.15 uur. De kat is nog niet gevonden. Na spoedoverleg met de ingenieurs van Airbus kreeg de piloot toestemming om toch te vertrekken.

Hetgeen verder volgt was in de toekomstige tijd geschreven. Ik ben blijkbaar geen helderziende dus.
De tijden moeten dus aangepast worden. Met hoeveel minuten of uren?
Wait and see...
Update
Opgestegen om21.45 uur van Kigali. Verwachte vliegtijd: 35 minuten. 't was even spannend, we vreesden al een overnachting in de wachtkamers van de luchthaven van Kigali maar zover is het gelukkig niet gekomen.
Doordat het daar momenteel 1 uur later is zullen we pas rond 22.00 uur daar zijn. Dan volgt er nog de gewone routine (paspoortcontrole, douane, bagage ophalen) en de rit naar Tank Hill, Muyenga, Kampala. Het zal dus rond middernacht draaien voor we kunnen toosten. We zullen dan 18 uur onderweg zijn geweest. Te voet is 't even ver, maar 't zou nog langer geduurd hebben zal ik maar zeggen.
Na het kattenverhaal zullen we dus rond half elf Belgische tijd landen in Kampala (23.30 lokale tijd dus).
Wordt vervolgd...
Groeten van John & The Gang
Verstuurd vanaf mijn iPod

Startklaar

De valiezen zijn gepakt. Het gewicht van 23 kilo werd één keer ruim overschreden, maar dankzij een snelle ingreep (we lieten de flessen champagne dan toch maar thuis...) kon alles beneden de toegelaten grenzen worden gehouden.
Gisteren werd reeds afscheid van de familie genomen, kwestie van vandaag ons te kunnen concentreren op de valiezen en een beetje 'quality time' (dixit de jeugd van tegenwoordig) met de kinderen.

Nog enkele uurtjes resten ons samen en dan is het ..off we go! Op naar het grote avontuur. De verwachtingen zijn hoog gespannen, de stress begint toe te slaan. Volgens de plaatselijke weerman wordt het de komende dagen 25 graden in Kampala, licht bewolkt. Dat ziet er dus goed uit.

Morgenochtend (straks dus) om 04.45 uit de veren, om 05.45 worden we afgehaald en om 10.40 uur stijgt het vliegtuig op (vlucht SN465). De landing op Entebbe is voorzien om 22.35 uur plaatselijke tijd. Op het thuisfront is het 2 uur vroeger, dat is dus 20.35 uur Belgische tijd.

Ik vermoed dat we rond 22.00 - 22.30 uur onze verblijfplaats zullen bereikt hebben. We proberen om dan een eerste update van de blog online te zetten...

Nu gaat het echt beginnen, see you in Uganda...

John & the gang