De meegebrachte etenswaren en dranken waren bijna op en de resten hebben we achtergelaten als compensatie voor ons gratis verblijf bij Andre. Ook de gedoneerde kleren hebben plaats gemaakt voor souvenirs, ananassen en mango's, waardoor onze valiezen nog meer wegen dan op de heenreis.
Edward en Moses laden ze snel en vakkundig in de auto, en dan is er het moment van het eerste afscheid. Grace rijdt niet mee naar de luchthaven en neemt met tranen in de ogen en veel kussen en knuffels afscheid. You must come back quick, zegt ze. De vrouwen pinken ook een traantje weg en iedereen bedankt haar voor de goede zorgen. We hopen haar nog eens terug te zien!
Om 19.30 uur vertrekken we langs de ondertussen reeds vertrouwd aandoende wegen waar de verkeerschaos weer in alle hevigheid is losgebarsten. Het is stilletjes in de bus, iedereen kijkt naar buiten, alsof we het straatbeeld nog eens extra goed willen opnemen in ons geheugen. We herinneren ons de heenrit, al meer dan 14 dagen geleden. Het lijkt allemaal al zo ver weg, maar dat komt ongetwijfeld door de vele dingen die we gezien hebben en de cultuurshock die we ondergingen.
Buiten Kampala vlot het verkeer vrij goed en na een dik uur komt het luchthavengebouw in zicht. Er worden karretjes gehaald en bagage overgeladen en plots staan we aan de ingang; tijd voor afscheid van Edward, Moses en Andre. We beseffen allemaal hoeveel zij tijdens ons verblijf voor ons zijn gaan betekenen en eisen alle drie dat we moeten terugkomen. We zullen zeker nog vaak terugdenken aan hen en de gesprekjes die we hadden.
Aan de ingang moet alles al een eerste keer door de scanner. Bij een valies van Sonja gaat het alarm af en de plaatselijke ontmijner vraagt vriendelijk doch kordaat om even open te maken. Een verdacht pakje wordt opengemaakt, het blijkt de transformator die Andre meegaf naar België voor herstelling. Er is heel wat overredingskracht van Lies nodig om het pakketje aan boord te krijgen.
Het inchecken en afgeven van de bagage verloopt wat minder soepel dan in Brussel maar uiteindelijk zijn we de grote valiezen kwijt. Nog een bezoekje aan de tax-free en de giftshop (T-shirt voor Emma vergeten) schuiven we nog aan voor een drankje.
Na de tweede scan van lijf en leden en alles wat we meedragen kunnen naar de gate. Het vliegtuig heeft een kwartiertje vertraging, maar doorgewinterde globetrotters als we zijn wachten we rustig tot de electronische stem ons meldt dat we mogen boarden.
We wandelen over de tarmac naar de ijzeren vogel die ons om twee over twaalf plaatselijke tijd meeneemt de donkere nacht in. Verwachte aankomst in Brussel: 06.45 uur plaatselijke tijd.
Kranten worden rondgedeeld, ik krijg het Nieuwsblad van 13 november te pakken en we merken dat het in Vlaanderen vooral nat is.
04.00 Belgische tijd. Ondertussen staan de horloges terug op thuistijd. Het is bijzonder rustig in het vliegtuig, op het eentonig gebrom van de vliegtuigmotoren na. Toch kunnen we niet slapen. Daarvoor is de zithouding en de beperkte ruimte te oncomfortabel. We zullen straks thuis wat slaap moeten inhalen. Daarnet schoof Sicilië onder ons voorbij, en nu zien we links de lichtjes van Corsica schitteren in de verte. Landingstijd is voorzien om 05.45 uur, minder dan 2 uur te gaan (of beter te vliegen) dus.
We vliegen op een hoogte van 12.200 meter tegen 831km per uur. De buitentemperatuur bedraagt -63 graden. Afrika ligt al een tijdje achter ons en de binnenverlichting schiet aan, tijd voor een vroeg ontbijt na een bijzonder korte en slechte nachtrust. Help me onthouden om in het vervolg geen nachtvluchten meer te boeken, de terugvlucht van Canada was ook al 's nachts en toen deed ik ook geen oog dicht, wat ons toen een jetlagkater van jewelste opleverde. Gelukkig is het tijdsverschil nu maar 2 uur, dat zal wel meevallen met de jetlag deze keer.
Tijdens het ontbijt passeren we de Alpen, de dorpen zijn goed zichtbaar, het is net een kerstlandschap. Kerst lijkt zover weg door de warme oorden waar we verbleven, maar in de tax-free van Entebbe stonden reeds de kerstbomen te blinken, en dat gaf toch echt wel een onwezenlijk gevoel.
Het ontbijt bestaat uit fruitsap uit Duitsland, yoghurt uit Uganda, boter en confituur uit Kenya. De koffie en de croissant zijn niet identificeerbaar, het is eetbaar. De Belgische grens nadert nu snel. Nog een half uurtje voor de touchdown on Belgian soil. Thuis wenkt voor een lekker dutje.
De kapitein informeert ons dat de afdaling wordt ingezet. Brussel is nat en winderig, er zou dus wat turbulentie kunnen zijn bij de landing. De temperatuur is er 12 graden, minder dan de helft van wat we gewoon zijn dus. De trui ligt klaar.
05.45 uur: zeer zachte landing na een vlekkeloze vlucht. We're back!! Nog op weg naar de controle krijg ik al een sms van pa. Welkom in regenland!
De paspoortcontrole gaat zeer vlot en de bagage komt ook al vlot. Om half zeven is de bagage al in de bus geladen en vertrekken we naar Assenede. Het is zondagmorgen vroeg, praktisch geen verkeer. Het regent...
Het zal wennen worden. Deze keer geen aperitief...
Verstuurd vanaf mijn iPod
Bedankt john voor de blog ! We vonden het plezant en interessant ! ' t Nadeel is nu wel dat als jullie iets zullen vertellen wij iets zullen hebben van : ja dat wisten we al !
BeantwoordenVerwijderenwelkom thuis !
christa en erwin