Terug naar Kampala (zondag 7 november)

Na een verkwikkende nachtrust is iedereen om half acht fris en monter aan het ontbijt. Vandaag vatten we de laatste etappe van ons weekje safari aan.
Het lijkt al zo lang geleden sinds we Kampala maandag verlieten voor dit grote avontuur. We hebben zoveel gezien, beleefd en doorstaan dat deze week echt is voorbijgevlogen.

Een week als blanke koloniaal behandeld worden door zwarte knipmessen zorgt ervoor dat je zin voor realiteit geleidelijk aan verdwijnt. Het zal effen wennen worden terug in het vertrouwde België.
Gisteravond ontmoetten we Vlamingen aan het zwembad. Ze kwamen van Stoepe, of all places. Je reist dan eens ver en exclusief en dan kom je nog de buurman tegen.




Zicht op de lodge waar we verbleven

 Net buiten het park zien we nog een roedel bavianen langs de weg. Eentje ervan kijkt ons aan en lijkt ons uit te zwaaien met zijn hand, maar het kan ook zijn dat 'he gave us the finger'.
Er staat nog een stop naar de top van Murchison falls op het programma. Het is echter ook het leefterrein van de gevaarlijke tsétsé-vlieg. Er wordt dan ook Deet gespoten en gewreven dat het een aard heeft. Zelfs Robert slaat het aanbod niet af.

De rit naar boven is lang en doordat de raampjes niet open mogen verandert de bus al gauw in een sauna. Iedereen heeft ook nog eens lange mouwen en dito broek aan en het zweet loopt met straaltje langs hals, armen en benen naar beneden.




Aan de rand van Murchison Falls




Groepsfoto




The Falls

 Bovengekomen is het uitzicht de moeite waard en er volgen diverse fotosessies. De Nijl stort zich hier met donderend geraas in de diepte en het is er lekker fris. Maar al gauw roept de sauna ons binnen, het vooruitzicht om in een hete sauna een uur over erbarmelijke wegen te hotsen lokt niet echt aan, maar er is geen andere mogelijkheid.

Na anderhalf uur rijden zonder iemand te zien komen we aan de grens van het park en al gauw is de kant van de weg gevuld met voetgangers, fietsers en bromfietsers.
Om 13.00 uur een frisse pint in Masindi, de tank gevuld en op naar Kampala. Vanaf hier een asfaltweg, ongekende luxe na meer dan 1.000km onverharde weg. De onvermijdelijke speedbumps zijn er ook meteen terug.

Nog een rit van 4 uur en we zijn thuis.

Maar eerst stopt Robert voor de lunch die we meekregen in de lodge. Een schoolpleintje met enkele klaslokalen lijkt de ideale plaats. Al vlug komen kinderen ons bekijken, eerst vanop afstand, dan durven ze toch wat dichter te komen. We delen onze overschotten uit aan hen. Ze durven ons nauwelijks benaderen, maar hun honger overwint het wantrouwen en met een grote glimlach aanvaarden ze de appels en bananen.

Plaatselijke jeugd tevreden met onze 'afval'

14.30 nog 125 km naar Kampala. een gehucht langs de weg. Armoedige gebouwtjes, wat verkopers van lokale producten zitten samen te wachten op een potentiële klant. Een enorm reclamebord van een GSM-provider maakt het plaatje compleet. De kostprijs van het bord overtreft de waarde van alle huisjes samen volgens mij.

Rond half vijf bereiken we het drukke Kampala. We rijden de sloppenwijken binnen, dit is met geen woorden te beschrijven.

Om 5 uur bereiken we 'thuis', we worden hartelijk verwelkomd en nemen na de groepsfoto met pijn in het hart afscheid van Robert The Fantastic.
Veilig thuis na 2.150 km Uganda.

Bijzonder geslaagd avontuur ten einde!

Thanks, Robert!!!!!!!!!!!!!

John en allen

Verstuurd vanaf mijn iPod