Het is nu zondagmorgen 7 uur en vanuit bed werk ik de blog bij. Patricia is reeds gaan zwemmen, de temperatuur is 23 graden en ik heb een mooi zicht op de ontwakende stad. Geen wolkje aan de lucht, geen tetterende iman die vanop zijn minaret oproept tot gebed. Alleen het geluid van de vogels dringt door tot in de kamer.
Straks word ik verwacht pizza te maken en wellicht gaan we nog iets gaan bezoeken of bekijken.
We zullen ook onze valiezen pakken, morgen vertrekken we immers naar onze eerste grote afspraak: Mweya lodge in Queen Elizabeth National Park, een trip van 450 km, klaarblijkelijk over grotendeels, naar Afrikaanse normen, goede wegen.
Na de rit van gisteren begon ik te begrijpen wat dat betekent, we vertrekken dan ook om 7 uur in de hoop ginder in de late namiddag toe te komen.
Ik maakte mij gisteren de bedenking dat thuis de wereld precies omgekeerd is. Hier hebben ze (bijna) niets, behalve tijd. En laat dat nu net dat ene ding zijn dat wij blijkbaar altijd te kort hebben...
Wat mij ook opviel dat alle belangrijke plaatsen bewaking hebben: ambassades, banken, shoppingcentra... Bij elke staat minstens één en meestal 3 tot 4 gewapende bewakers. En gewapend wil hier zeggen met een oorlogswapen in de hand!
Het verkeer in deze wriemelende mierenhoop van 3,3 miljoen Ugandezen ligt in een permanent infarct, en het lijkt alsof er maar een verkeersregel is: don't hit anything.
Voor de rest geldt de wet die ook in de savanne waar me morgen naar toe vertrekken geldt: de wet van de sterkste. Als je hier defensief rijdt geraak je nooit op je bestemming. Drummen, afsnijden en tussenwringen zijn schering en inslag.
This is Africa man, no one's in a hurry, hoor je altijd, behalve als ze in een auto zitten...
John
Verstuurd vanaf mijn iPod
veel plezier in het Queen Elizabeth National Park! Ik moet morgen niet werken en we gaan dagje gaan paintballen! Groetjes aan iedereen en geniet van de roadtrip!!!
BeantwoordenVerwijderenxxx
Hallo iedereen,
BeantwoordenVerwijderenHet is leuk dat we jullie reis kunnen meevolgen op het blog. Het is als of we mee reizen (iemand heeft mij ooit gezegd dat je altijd moet blijven dromen ). Geniet van jullie verblijf in het zwoele Afrika, we blijven jullie volgen met veel belangstelling. X en N genieten van hun weekend in Frankrijk. Hier alles in orde dus.
Groetjes,
L & MR
testje...
BeantwoordenVerwijderenoef eindelijk....
BeantwoordenVerwijderenEerst eens de "nurd" uithangen, kunnen jullie eens het carroliseffect testen?.(Louis weet wel wat dat is)
En nu het serieuze werk...
Een man besluit op een dag dat het tijd
wordt om een huisdier aan te schaffen.
Hij gaat naar de dierenwinkel,kijkt rond en ziet een prachtige papegaai, rustig zittend op een stok in zijn kooi.Toch heeft het beest geen voeten en pootjes. 'Wat is er met jou aan de hand?' denkt de man hardop.'Tja, zo ben ik geboren. Ik ben eigenlijk een defecte papegaai.'zegt de vogel.'Haha,' lacht de man, 'het lijkt wel of die papegaai begrijpt wat ik zeg en zelfs antwoord geeft!'
'Ik versta en begrijp alles wat je zegt.
Ik ben bovenmatig intelligent en zeer goed opgeleid'zegt de vogel.'Nou, als je dan zo slim bent, vertel me dan eens hoe je
zonder pootjes en voetjes zo recht op je stok kan blijven zitten'. 'Nou' zegt de papegaai 't is een beetje genant maar oké, ik wikkel mijn kleine papegaaienpiemel om de stok, als een soort haakje, zeg maar.
Maar dat verberg ik met mijn dikke veren.'
'Wow, je begrijpt echt alles wat ik zeg he?'
zegt de man 'Jazeker,' antwoordt de vogel,
'en bovendien spreek ik vloeiend Spaans en Engels, ik kan op niveau meepraten over bijna alles, politiek, religie, sport en filosofie en ik heb me gespecialiseerd in vogelkunde.
Je zou me moeten kopen, ik ben ook een hele goede vriend voor je.' De man bekijkt het prijskaartje. 380 euro staat erop. 'Sorry, dat kan ik niet betalen.' 'Psst,'fluistert de papegaai terwijl hij de man met zijn vleugel dichterbij wenkt. 'Niemand wil me omdat ik geen pootjes heb. Bied maar 38 euro en je mag me zo meenemen.' De man biedt 38 euro en wandelt 5 minuten later met de papegaai de winkel uit. Er gaan een paar weken voorbij.
De papegaai is sensationeel.
Hij is leuk en interessant,
geeft goede adviezen,
is sympathiek naar iedereen,
kortom:
de perfecte huisgenoot en vriend. Op een dag komt de man thuis van zijn werk en de papegaai zegt: 'Pssssssssssst' terwijl hij weer met zijn vleugel wenkt.
De man komt dichtbij de kooi staan. 'Ik weet niet of ik je dit wel moet vertellen, 'zegt de papegaai 'maar het gaat om je vrouw en de postbode.' 'Wat!?' zegt de man. 'Nou, de postbode kwam aan de deur en je vrouw begroette hem in een niets verhullend nachtgewaad en kuste hem plat op de bek.'
'En toen' sist de man. 'Wat gebeurde er toen?'
'Nou, de postbode kwam binnen, greep onder haar nachthemd en begon haar overal te strelen.' 'Mijn God,' zegt de inmiddels woedende man. 'En verder? Wat deden ze nog meer?' 'Toen deed hij haar nachthemd uit,
ging door zijn knieën en begon haar overal te likken, beginnend bij haar borsten en
steeds verder en verder naar beneden.' 'En toen, wat gebeurde er, wat deden ze verder ! ?' gilt de man buiten zinnen.
'Geen idee,' zegt de papegaai,
'ik kreeg een stijve en ben op mijn bakkes gevallen'
de groeten aan Daktari(lees Simone)