We zijn ondertussen reeds over de helft van deze unieke ervaring. John en Louis verzorgen de verslaggeving en foto’s zodat we deze reis levend kunnen houden, het intypen gebeurt zowel s’nachts, terwijl ik rustig lig te pitten, als tijdens de busrit over hobbelige wegen.
Ze laten geen moment onbenut en we zijn hun daar ook heel dankbaar voor.
De blog aanvullen is geen peace of cake in the middle of nowhere, internet is er niet altijd of heel traag, maar ze geven niet op.
Morgen vertrekken we terug naar Kampala en zal deze safari geschiedenis zijn. Ik heb op deze reis al meer stof te verwerken gehad dan tijdens onze hele verbouwing (en dat was er heel wat), maar het is allemaal dubbel en dik waard. Er is veel armoede maar je ziet de mensen ook veel lachen, in elk dorp dat je passeert zie je wel een kind langs de weg dat hoopt op een beantwoording van zijn wuiven en bij de inlossing daarvan krijg je een gelukkige lach en kun je verder met de bedenking dat dit zijn/haar dag heeft goedgemaakt.
In de steden staan de krotten heel dicht naast elkaar, liggen vol stof en toch komen er langs alle kanten jongens met zondagse korte broek en wit hemdje, meisjes met een mooi kleedje uit waardoor je het vermoeden hebt dat er ergens een of andere grote wasserette is verborgen.
In de dorpen merk je dat het leven heel dicht bij de dood staat. Doodskisten staan tentoon zoals de andere waren en naast sommige huizen liggen de grafstenen van familie.
Het is een land van vele contrasten, iedereen die een beetje verdient loopt met een GSM rond, langs de lange, stoffige wegen kom je plots een groot reclamebord tegen van telecom verdelers of van frisdrank.
De natuur is zo prachtig dat mijn adem stokt en tranen van ontroering opwellen.
Robert, onze chauffeur, heeft er alles aan gedaan om deze reis zo comfotabel mogelijk voor ons te maken al zie je wel af en toe een glimlach van ongeloof op zijn gelaat over de handelingen van deze ‘rijke’ blanken. Hij heeft een aanstekelijke lach maar beschikt bovenal over een groot rijvaardigheidstalent.
Het is een ervaring om nooit te vergeten, bedankt aan iedereen die dit heeft mogelijk gemaakt.
Patricia
Geen opmerkingen:
Een reactie posten