Safari (woensdag 3 november)

Tijdens nog maar eens een rondje koffie met muffin om 06:15 in de ochtend, worden we opgehaald door stralend witte tanden met Robert errond om onze jungle-tocht te beginnen.

Na een ritje over diezelfde onberijdbare ondergrond worden we opgewacht door een afgewassen groen mannetje met kalashnikof die waarschijnlijk ook wel Jopseph zal heten, en welke ons doorheen de ondergroei zal loodsen. Helaas is er ondertussen bij tante Jos vanalles naar buiten gekomen en beslist zij om aan de ingang te wachten, zij zal door de achterblijvende parkwachters in het oog gehouden worden.

Ons schoendoos-ontbijt wordt verorberd met uitzicht op de 'spleet' die vanwege zijn fameuze afmetingen zelfs wolkjes draagt en een weinig later worden we gebracht tot aan een entry-point van de vallei, nog een beetje wachten op nog een paar primaat-toeristen (uit belgenland) en de afdaling kan beginnen. 

Gelukkig is iedereen uitgerust met deftig schoeisel want de grond is hier import uit de polders en blijft met kilo's tegelijk plakken en glibberen, maar naar beneden is niet moeilijk ... Met een (iets te) brede grijns vertelt onze ranger doodleuk dat we beter eerst naar beneden kijken alvorens de blik naar boven te richten, hier in deze broeierige omgeving vindt je daar een zestigtal soorten slangen, hopen rode mieren, de nodige muggen, hippopotamus (dat zeggen ze zo leuk), olifanten en zes primaatsoorten, dus het busje deet blijft in de buurt !

Hier leeft ergens een familie chimps met 21 leden en die zijn normaal gezien kilometers ver te horen, maar vandaag blijft het stil ...

Het heeft wel wat, deze Tarzan-omgeving, het gevaar kan van alle kanten loeren, ik heb voor de gelegenheid een veel te dikke trui aan waardoor ik zweet als een otter en de primaten van de groep glijden alle kanten op waardoor er wel eens een duwtje aan niet-vertrouwde bips wordt gegeven wat dan weer resulteert in hoogrode verontschuldigingen.

Een brug doet normaal denken aan een veilige oversteekplaats waarmee de ene oever met de andere verbonden wordt ... hier bestaat zoiets uit een aantal zwevende planken met een paar boomstammen eronder, zoiets heeft wel wat aansporing nodig, zeker na de waarschuwing om zeker in het midden van de planken te stappen en eentje tegelijk ...

Vakkundige uitleg wordt gegeven over imaginaire apen die wel te horen krijgen ... hoe ze slapen, hoe ze opgegeten worden door predators (die past hier inderdaad perfect) en hoe ze dronken geraken.

En dan ineens een geritsel, een kreet en iets zwarts, de gids spoort de fotografen aan om de achtervolging in te zetten wat resulteert in foto van primaat nummer 1, de baviaan !

De tocht ploertert verder langs hippo-wegen, olifantenstront en vers geploegde polder, het bladerdek is gelukkig zo dicht dat de zon buitengesloten wordt maar de sauna gaat door ... en dan ineens primaat nummer twee : een huppeldepup aap (moet nog eens goegelen), zwart-wit met een prachtge kodde en een prachtige pose ! zo zitten er wel wat want er is er eentje die na ontdekt te zijn door Sonja haar probeert onder te pissen ! Maar hij staat op de foto en haar bril is ermee gekuist !

Een eindje verder hebben we weer prijs, eentje van dezelfde soort die ons met veel interesse gade slaat en zich gewillig laat fotograferen maar wel vanop veilige afstand, iets dat zo stinkt naar deet kan best iets hebben dat betrappelijk is.

We passeren ook nog een bende luidruchtige hippo's die hun ochtenbad verstoort zien en daar nogal gepikeerd op reageren, maar geen nood, een hippo valt nooit aan vanuit het water (afgewassen groen).

En dan staan we ineens terug bij af, we hebben de bruggen getrotseerd, de muggen doodgeslagen, op onze tellen gelet, een stoombad gehad, een paar kozijns gezien en tot de vaststelling gekomen dat de homo sapiens-sapiens daar niet meer thuishoort, we zouden enkel dienen als hors-d'heuvre in deze habitat.

Na nog wat uitwisselen van email adressen (het eerste waaraan je denkt na je roots gezien te hebben) pikken we ons Jos terug op (die was daar een cursus in western living aan het geven, omringd door allemaal afgewassen groen-mannetjes) en bereiken we teruig de lodge zo rond de noen.

Het besef is ondertussen gekomen dat we nog geen tijd gehad hebben om eens aan de zwemkom te gaan zitten op ons gemak, er moeten nog foto's genomen worden van de lodge, nog kaartjes gestuurd worden ... en morgen zijn we al weg ! Dus terwijl de dames dan toch een half-uurtje zonnebaden en badderen, gaan de fotografen op stap om de scenery vast te leggen, waarna er nog wat tijd overblijft om op het terrasje overvallen te worden door een meute mangoesten die op zoek waren naar de groene mamba die Patricia bijna te lijf ging aan het zwembad ... er valt hier vanalles te beleven.

En dan zo rond vierenen terug allemaal de bus in en nog eens op zoek naar de leeuwen maar nu onder de vakkundige leiding van een echte ranger, Andre belooft ons leeuwen, hopen met leeuwen ! en wijle blij !

We kennen ondertusen de weg uit het park, dus na een uurtje hotsen en stotsen zijn we terug in het 'gedeelte aan de andere kant van de weg', en we zien al direct hopen met kobs en het licht strijkt en wij klikken dat het een lust is, het ene na het andere meesterwerk wordt gemaakt, de ene hoop kobs na de andere komen we tegen, maar geen leeuwen, we zien kuddes met olifanten, met buffels, maar geen leeuwen, we rijden kilometer na kilometer nauwkeuig speurend naar enig teken van Simba maar helaas, hij verwaardigt ons geen blik. Maar watzou het, we hebben gefotografeerd onder het mooiste licht van Afrika, we hebben panorama's gezien die integraal geboekstaafd gaan worden in onze memoires en we hebben geen leeuwen gezien ...

Dus alle fotomateriaal terug in de kaba en terug naar de lodge, content maar hopend op leeuwen in het volgend park ... en dan ineens een gil van Jos, ze heeft iets gezien met spikkels en je kan er gatver donder op zeggen, dus de bus gedraaid en op zoek ... en de arendsblik van Jos wordt bewaarheid, verscholen tussen het gras maar zeer dicht bij de baan zien we een luipaard, op zo'n beest kan je wachten tot sint juttemis, je krijgt ze normaal niet te zien , laat staan te fotograferen en deze keer lukte het allemaal, de avond begon al te schemeren maar we slaagden er toch in om een aantal foto's te nemen van deze gewillig poserende kat ... en toen kon de dag niet meer stuk, het was al donker toen we de lodge bereikten maar een trotse Jos mocht haar luipaard-spot vereeuwigen op het scorebord buiten het hotel.

Dan surprise, een groep dansers heeft het grasplein overgenomen en voeren een perfecte regendans uit ... daarna nog maar eens schuiven voor het buffet, een soepje dat nogal heet gevonden werd door Lies en een paar (toch wel serieus) geroosterde stukken vlees op de barbeque, kopje koffie na op het terras en bedde in want morgen moeten we rijden, rijden, rijden naar ons volgend park en Robert heeft ons bezworen om om het ontieglijke zes uur in de morgen klaar te staan !

Louis