Eindelijk: Safari (maandag 1 november)

Gisteravond begon de spanning al wat te stijgen. De valies werd gepakt voor het grote avontuur. Eén valies per koppel en er moet nogal wat mee. Dat wordt dus letterlijk wikken en wegen. Gelukkig kunnen we in de lodges wel het een en ander laten wassen, dus we reizen 'licht', of doen toch een poging tot, tenminste.

's Avonds zien we Kim Clijsters de Masters in Doha winnen. Daarna genieten we nog van een rustige avond. Om 07.00 uur zal de chauffeur ons komen ophalen. Ontbijt is gepland om 06.30 uur. Jullie liggen dan nog allemaal op twee oren, aangezien het tijdsverschil door het winteruur ondertussen is opgelopen tot 2 uur. Een rit van ongeveer 410 km over de hoofdweg van Kampala naar Rwanda, Burundi en Congo staat ons te wachten.

De meesten besluiten vroeger naar bed te gaan, maar ik blik met Andre al eens vooruit naar de komende dagen. Rond 1 uur kruip ik ook in bed maar het is zeer zwoel op de kamer en het duurt een hele tijd (en vele bladzijden in het nieuwe boek van Frederick Forsyth) vooraleer ik de slaap kan vinden.

's Morgens vroeg om half zes gaat het wekalarm af (tenminste toch dat op onze kamer). Na een snelle douche worden de laatste reisbenodigdheden in de valies gestopt en brengen we alles naar beneden. Daar blijkt dat de wekker blijkbaar niet overal correct is ingesteld en dat enkelen pas vlak voor het ontbijt zijn wakkergeschoten. Voor een keer zijn wij niet de laatsten maar de eersten aan het ontbijt!

Robert, onze chauffeur voor de ganse week, komt iets na 7 uur de oprit opgereden. Al gauw zijn de valiezen achterin gestapeld en kunnen we vertrekken. De minibus mengt zich in het op gang komende verkeer van Kampala. Het is al weer een mierenhoop van jewelste. De boda-boda's (bromfietstaxi's) snorren af en aan, soms met 2 tot 3 passagiers.

Schoolkinderen staan op het schoolplein klaar om de lessen aan te vangen, verkeerspolitie probeert het drukke verkeer in toom te houden, maar voor ons is het een kluwen waar geen doorkomen aan lijkt. Gelukkig is Robert een goede en kalme chauffeur. André wijst hier en daar en shortcut (binnenwegje) aan en vrij snel verlaten we de drukke binnenstad.

De buitenwijken van Kampala geven reeds een heel ander beeld van Afrika. Grote gebouwen en druk verkeer maken plaats voor lange wegen waar nu en dan een concentratie van huisjes en winkeltjes opduikt. Met open mond zitten we te kijken naar de mensen die proberen hun koopwaar aan de man te brengen. Naar onze denknormen is dit bijna niet te begrijpen. Lange rijen winkeltjes waar mannen en vrouwen aan de voordeur zitten. De voordeur kun je best vergelijken met een half vergane garagepoort, het winkeltje dat achter de poort zichtbaar wordt is nauwelijks groot genoeg om een autootje in te plaatsen, en het zit dan nog eens volgestouwd met koopwaar.

Voor deze winkeltje is dan nog dikwijls de plaatselijke groentenmarkt aan de gang waar vooral bananen (matoke-bananen: groene bananen die klaargemaakt vergelijkbaar zijn met onze aardappels) verkocht worden. Onderweg zien we dan ook talloze keren een fietser met 3 of meer grote trossen van deze bananen over zijn fiets gehangen. Zoals meestal hier dient de fiets voor transport van goederen en niet als transportmiddel voor mensen. De eigenaar loopt dan ook meestal naast zijn fiets.

Verderop slingert de weg zich langs de oevers van Lake Victoria. De oevers zijn wel zeer breed en bestaan vooral uit moerassen waar papyrus groeit. Doorheen de moerassen loopt nu en dan een pad naar het meer zelf, waarlangs de visverkopers zich bevoorraden om hun koopwaar langs de weg aan te bieden. Gekochte vis wordt meestal niet in de auto meegenomen, maar aan buitenspiegels of voorbumper gehangen om mee te voeren naar huis (vanwege de stank natuurlijk). Blijkbaar vindt alle handel hier plaats langs de weg.

Ondanks het feit dat de weg op sommige plaatsen in erbarmelijke staat is, vindt men het blijkbaar toch nodig om hier en daar speedbumps aan te leggen. Soms liggen er even diepe putten in de weg als de speedbumps hoog zijn, maar dat kan geen reden zijn om het beton voor de speedbumps te gebruiken om de weg te herstellen. Het gevolg hiervan is dat de auto's en de boda-boda's van de ene kant van de weg naar de andere laveren als dronkemannen in een hopeloos ballet om de putten en de bumps te vermijden.

Rond 09.00 uur het eerste grote moment van de dag: de evenaar wordt overschreden. Natuurlijk stopt Robert hier voor de nodige foto's.

We drinken er een cappucino. Niet de beste die ik al had, maar na een rit van 2 uur over stoffige wegen smaakt het toch.

Robert dringt aan om niet te lang te blijven zitten, het is nog ver. De weg slingert zich door het heuvellandschap, nog best te vergelijken met de Ardennen en de Elzas. Overal herhalen zich dezelfde taferelen. Armoedige winkeltjes en marktjes langs de kant van de weg. Langs de weg zie je paadjes die naar verderop gelegen huisjes (of wat ervoor moet doorgaan) leiden. Tussen de plaatsjes heel veel voetgangers, fieters en bromfietsers, af en toe een auto of een vrachtwagen. Op sommige plaatsen zijn wegenwerken bezig en af en toe moeten we even wachten omdat het verkeer maar in één richting doorkan. Een man met een rode en een groene vlag fungeert dan als verkeerslicht.

We kijken wel heel erg op als een perfect opgekleed paar uit een bospaadje komt, meneer met kostuum en das, mevrouw in haar schoonste kleed. Het dichtstbijzijnde dorp is zeker 3 km verder...
Af en toe knippert een tegenligger met zijn lichten. Robert vertelt dat dit het sein is dat er politiecontrole in de buurt is. En jawel hoor. De eerste keer mogen we doorrijden, maar de tweede keer moeten we stoppen. Robert moet zich identificeren, een vrouwelijke agente houdt met een machinegeweer de wacht. De 'officer' is wel vriendelijk en we mogen zonder problemen verder.

Na een drink- en plaspauze rond één uur zetten we de reis voort. We passeren het enige park waar zebra's te zien zijn, maar laten dat park links liggen. Het is een redelijke omweg die ons veel tijd en vooral 30 USD per persoon zou kosten. Gelukkig is Robert een goede spotter en hij maakt ons attent op enkele zebra's die dicht langs de weg grazen. Iedereen gelukkig: ons eerste echt safaribeest, en dan nog gratis ook!

Wat verderop begint het te regenen (te stortregenen eigenlijk), waardoor er van foto's voorlopig niet veel in huis komt.

De rit gaat verder door een oerwoudlandschap, afgewisseld met savanne, theeplantages, bananenboomplantages en gehuchtjes waar alles aan de man wordt gebracht. Een lange-afstandsbus stopt aan een bevoorradingspunt en wordt bestormd door plaatselijke jongeren die proberen om iets te verkopen.

Rond half vijf meldt Robert dan we Queen Elizabeth National Park naderen. Even verder stopt hij aan een prachtig uitzicht over de savanne. We krijgen deskundige uitleg maar genieten vooral.

We dalen de heuvel af en even later staan we aan de ingang van het park. Robert maakt van de gelegenheid gebruik om het dak van onze bus te openen, zodat we kunnen rechtstaan in openlucht. Let the beast go!! zou ik zeggen. Na lang onderhandelen door André worden we als residents beschouwd en kunnen we goedkoper dan voorzien het park binnen. Terug een meevaller!

Het geluk is meteen aan onze kant, want we spotten nog voor het bereiken de de Mweya Lodge al buffels, warthogs en olifanten!!

Na een tiental kilometer spotten bereiken we de lodge waar we onze kamer toegewezen krijgen.

Het ziet er fantastisch uit. We wanen ons Mr. & Mrs. Koning zelve. Een adembenemend uitzicht over Kasinga Channel vervolledigt het sprookje.

Aangezien het ondertussen reeds 01.00 uur is, ik er straks om half zes terug uit moet en de andere safarigangers al een paar uur liggen te slapen stop ik het verhaal nu eventjes.
Als alles goed gaat wordt dit morgenvroeg gepost op de blog. We kijken al uit naar de game drive van dinsdagmorgen, waarbij we op zoek gaan naar leeuwen.

Voor Emma: giraffen zal voor de tweede helft van de week in het andere park zijn, maar foto's zullen zeker volgen.

Slaap lekker,

John

ps: het updaten verloopt momenteel niet zo heel goed, maar dat komt vooral door de internetverbinding.
met ons is alles uitstekend!